ขวาหัน

บนถนน Elizabeth

2012-01-02T22:28:00.000-08:00

ออกเดินหาอาหาร หลังวันปีใหม่ ยังไม่มีอะไรใหม่ ในสายตา...ก็คงต้องเดินกันต่อไป

บอกรัก Marimekko

2011-11-14T08:02:00.000-08:00

ยุคนี้รักใครชอบใครก็บอกรักกันออกสื่อไปเลย มิมีต้องอายกันแล้ว วันนี้เลยมาบอกรัก Marimekko เป็นอีกหนึ่งแบรนที่เพียรพยายามส่งตาหวานให้มาอยู่ตลอด เพราะตกหลุมรักลายผ้าน่ารักๆ เก๋ๆไก๋ๆของเค้านี่หล่ะ

เมื่อวานได้แวะไปเดินหาของกินแถวละแวกตึก Flatiron บนถนน 23 เหลือบไปเห็นว่า Marimekko มาเปิดร้านใหม่อยู่แถวนั้นด้วย หลังจากฟาดแซนวิชอิตาเลี่ยนกันจนเต็มพุงก็รีบปรี่เข้าไปเดินสวยๆใน Marimekko ทันทีทั้นใด

Marimekko เป็นแบรนสัญชาติฟินแลนด์ ที่มีชื่อเสียงในด้านผ้าพิมพ์ลาย อายุอานามของแบรนก็ยาวนานมาแล้วพอควร ตั้งแต่เริ่มก็เมื่อ 1951 หลังจากยักย้ายถ่ายมือ จากผู้ก่อตั้ง ไปสู่อีกหลายคน ผ่านเหตุการณ์ล้มลุกคลุกคลาน เหมือนอีกหลายๆแบรนดังที่มีอยู่ จนถึงวันนี้ Marimekko ก็ยังคงเดินอยู่อย่างไม่หยุดยั้ง แถมยิ่งเดิน ยิ่งเก๋ขึ้นเรื่อยๆ

ความคุ้นเคยระหว่างเรากับ Marimekko ก็คงจะเป็นลายกราฟฟิคดอกป๊อปปี้ (Unikko) อันโ่ด่งดังที่คุ้นหน้าคุ้นตากันมาตั้งแต่สมัยเราเด็กๆ ที่ขยันเปิดหนังสือแฟชั่น BR ของอาอยู่บ่อยๆ

แฟชั่นเสื้อผ้าในยุคนั้นต้องมีเสื้อผ้าลายดอกป๊อปปี๊ใหญ่ปังของ Marimekko ลงหนังสือแฟชั่นกันให้เห็นอยู่บ่อยๆ จากลายผ้าดอกป๊อปปี๊ของ Marimekko ผ่านมาถึงยุค 70 ก็มีภาพพิมพ์ดอกไม้ของ แอนดี้ วอร์ฮอล์ (Andy Warhol) ที่มาตอกย้ำความจำให้เด็กเรียนศิลปะได้จด ได้จำ ความงามของลายกราฟฟิคที่ถูกตัดทอนจากธรรมชาติ กลายมาเป็นศิลปะป๊อปอาร์ตแสนโด่งดังในยุคนั้นๆ

เหตุที่ทำให้เราส่งตาหวานให้แบรนนี้ก็เพราะความหลงรักในงานกราฟฟิคของเค้าล้วนๆ เป็นงานกราฟฟิคที่ตัดทอนออกมาจากเส้นสาย รูปร่าง จากธรรมชาติ ต้นไม้ ใบหญ้า ภูเขา นก ม้า ไก่ กา ต่างๆ....นักเรียนที่เรียนศิลปะต่างรู้ดีว่าหลักการตัดทอนเส้นสาย และรูปร่าง จากธรรมชาติ ให้ออกมาเป็นเส้นสายที่เรียบง่ายไม่ยุ่งยากวุ่นวาย แถมดูดี ดูเป๊ะ มันไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เมื่อทำออกมาได้แล้ว ก็มักจะได้ใจจากคนที่ชื่นชอบงานแบบนี้ได้ไม่ยากเลย

จากความเรียบง่าย แต่ไม่จืดชืดของลายผ้าก็มาถึง ความเรียบง่ายทางด้านแฟชั่นในการออกแบบเสื้อผ้า ล้วนแล้วแต่มีสไตล์โดนใจ ผู้มีใจง่ายๆ อย่างเราแบบเต็มๆ เสื้อผ่้าของ Marimekko จะตัดเย็บจากผ้าในลวดลายของ Marimekko เอง เป็นสไตล์ทรวดทรงที่เรียบง่าย ไม่วุ่นวาย ไม่กรุยกราย ไม่เยอะ ไม่เลอะ ในแง่ของการออกแบบ และตัดเย็บ....แต่จะเยอะเอาก็ที่ลวดลายของผ้านั้นๆ....ซึ่งอันนี้ส่วนตัวชอบมาก

มันเป็นความบังเอิญที่เมื่อวานได้เข้าไปเดินทอดน่องในร้าน Marimekko เพราะตั้งใจว่าจะไปเดินหาของกินอร่อยๆทีตลาดอิตาเลี่ยน ปรากฎว่าคนเยอะมาก เดินแล้ววิงเวียนวุ่นวายเลยหาของกินให้เสร็จแล้วก็เดินออก หันไปเห็นว่า Marimekko มาเปิดร้านใหม่อยู่ใกล้กัน จึงเกิดอาการดีใจเหมือนได้ทอง เข้าไปเดินตาวาวดูของในร้านอยู่นานสองนาน โดยเฉพาะในส่วนของผ้า แทบอยากจะกวาดออกมาให้ทุกลาย ทุกชิ้น แต่..........ราคาหลาละ 45 เหรียญ หรือประมาณ 1300 กว่าบาทต่อหลา เป็นผ้าคอตต้อน 100 เปอร์เซ็น

ทุกวันนี้ถ้าซื้อผ้าราคาเกินหลาละ 8 เหรียญนี้ก็จะเป็นจะตายเอาให้ได้แล้ว.....45 เหรียญต่อหลา ทำให้หยักสมองคลายตัวไปหนึ่งหยัก เพราะคิดไม่ตก....แต่ก็จะชื่นใจมากถ้าโซฟาเราจะมีผ้าคลุมลายงามๆแบบนี้

เลยเดินลูบเดินคลำ ส่งตาหวาน น้ำหมากหกกันอยู่ตรงนั้น แล้วก็ไปเดินดูของอย่างอื่น ทั้งเครื่องเซรามิค เครื่องนอน ของแต่งบ้าน กระเป๋า รองเท้า ถุงเท้า ถุงน่อง รวมไปถึงเสื้อผ้า ทั้งหมดใช้ลายกราฟฟิคที่มีอยู่ในลายผ้ามาออกแบบสำหรับสินค้านั้นๆ....เล่นเอาธาตุไฟแทบแตก

เดินทำใจจนมาหยุดอยู่ตรงส่วนของราวเสื้อผ้า ก็อยากจะกวาดให้หมดราวอีกแล้ว สอยออกจากราวมาทาบตัวส่องกระจก แล้วหันไปทำตาละห้อยใส่สามี สามีเกิดอาการไม่รับรู้เรื่องราวขึ้นมาโดยกระทันหัน

เสื้อผ้าของ Marimekko ล้วนแล้วแต่เป็นแบบที่มีรูปทรงง่ายๆ ไม่มีรายละเอียดยุ่งยาก ดูแล้วทำให้นึกถึงเวลาเราวาดเสื้อผ้าตุ๊กตากระดาษตอนเด็กๆ ชุดทรง A มีคอมีแขน ก็เท่านั้น แต่เพราะลายผ้าของเค้าที่มีเรื่องราวมากมายอยู่แล้ว มันเลยทำให้เสื้อผ้าทรงง่ายๆ ดูน่าสนใจขึ้นได้อย่างไม่ยาก

มาถึงตอนพลิกป้ายราคาดู ถึงได้จิตสว่างบรรลุธรรม ว่าเราลงทุนซื้อผ้าเค้าแล้วตัดเป็นเสื้อ เป็นชุด ใส่เองดีมั๊ย 45 เหรียญได้หนึ่งหลา กับ หนึ่งชุด 185 เหรียญ งานนี้น่าจะเป็นไปได้มากกว่า....อึ่ม! น่าสน

ภาพจาก Streetfsn

ภาพจาก Streetfsn

ถึงวันนี้ไม่ใช่มีแต่ผู้หญิงเท่านั้นที่หลงไหลในสีสันของ Marimekko ผู้ชายวันนี้เค้าก็ขอเฉิดฉายอย่างแข็งขัน กับลายผ้าร่าเริงของ Marimekko แล้วเหมือนกัน....ว่าแล้วเราก็ขอเริ่มจาก tote ลายน่ารักๆเค้าก่อนก็ได้ เห็น tote ที่ไหน เสียตังค์ที่นั้น....เสียตังค์เพราะชอบของเค้า

Kow & Dum

2011-10-21T22:41:00.000-07:00

Time when I can't talk, I shoot.

ริมทางเดิน

2011-10-05T20:54:00.000-07:00

หายหน้าหายตัวไปจากบล๊อคนานมาก ด้วยเพราะหลายอย่างในชีวิตเปลี่ยนแปลงไปฉับพลัน ที่ส่งผลต่อการเต้นของหัวจิตหัวใจ เป็นครั้งแรกในชีวิตที่รู้สึกถึงการสูญเสียแบบซึมลึก เพิ่งได้สำนึกว่าในชีวิตที่ผ่านมา ความเศร้าที่เราคิดว่าเศร้า มันไม่เศร้าได้ครึ่งหนึ่งของความเศร้าที่ต้องเสียคนที่เรารักสุดหัวจิตหัวใจไปจนเกินมือเอื้อม...

ไม่ว่าชีวิตมันจะนำพาเราไปในรูปไหน ทางใด เราก็ยังคงต้องก้าวเดินกันต่อไป....หลังจากหยุดการเคลื่อนไหวมาพอประมาณ เราก็เลยต้องขยับลุกขึ้นมาเดินไปตลาดอย่างที่เคยๆ กับริมทางเดินอย่างที่เคยๆ

ร้อน

2011-07-15T19:48:00.001-07:00

ร้อน ร้อน ร้อน....นุ่งผ้านิ่มๆ บางๆ ปลิวๆ ให้มันหายร้อน

Food Trucks นิวยอร์ค

2011-06-26T19:03:00.000-07:00

อีกหนึ่งเทรนในนิวยอร์คที่ทุกวันนี้ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของนักเดินถนนนิวยอร์คไปแล้ว นั้นคือรถขายอาหารหรือ food truck สำหรับเรารถขายอาหารคันแรกที่ทิ่มตาเรา ทำให้เราจำได้แจ่มคือ The Mudtruck เจ้ารถขายกาแฟหน้าบ้านสีส้มแปร๊ด...เมื่อประมาณสิบปีก่อน จนทุกวันนี้รถบรรทุกโคลนกันนี้ก็ยังคงจอดอยู่ที่เดิม ถึงแม้จะได้แบ่งตัวแตกยอดไปเป็นร้านกาแฟเก๋ๆอีกหนึ่งร้านแล้วก็ตาม

แต่เดิมรถขายอาหารพวกนี้ยังไม่ไม่มากในนิวยอร์ค ถ้าเทียบกับรถลากขาย hot-dog ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของเมือง แต่ในช่วง 5-6 ปีที่ผ่านมา เริ่มรู้สึกว่าเดินผ่านรถพวกนี้มากขึ้น

รายการทีวีจำพวกแนะนำเทรนต่างๆในนิวยอร์คก็เริ่มนำเสนอรถขายอาหารพวกนี้มาเรื่อยๆ เพราะเรื่องของเรื่องก็คือ รถพวกนี้ใช่แต่ว่าจะเป็นรถขาย hot-dog ถั่วทอดแต่อย่างใด แต่ก็จะเป็นอาหารที่หากินได้เฉพาะในร้านอาหาร....เราคนไทยไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นกับอะไรพวกนี้เพราะ เรามาจากที่ที่อาหารการกินมีอยู่ทั่วถนน ทั่วฟุตบาท ริมทางเดิน

แต่สำหรับคุณฝรั่งทั้งหลาย รถขายอาหารแบบนี้เป็นเครื่งอปรุงเพิ่มรสชาติให้กับชีวิตที่เป็นระบบ ระเบียบ ของพวกเค้าอย่างเอร็ดอร่อย เพราะไม่ต้องมีพิธี จองโต๊ะล่วงหน้าเดือนสองเดือน หรือต้องแต่งตัวให้พริ้ง....พิธีเดียวที่มีคือการต้องเข้าแถวรอเท่านั้นเอง

ในช่วง 5-6 ปีที่ผ่านมา food truck เริ่มเพิ่มขึ้นมากเรื่อยๆ ปะเภทของอาหารที่ขายก็มากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งจีน เกาหลี แม๊คซิกัน เวียดนาม ทำกันสดๆบนรถ รถขาย bakery ก็นวดแป้งอบกันสดๆบนรถ

มันกลายเป็นช่องทางใหม่สำหรับ คนที่อยากเริ่มธุรกิจอาหารของตัวเอง แต่ยังไม่มีแรงเปิดร้านหรือยังไม่อยากทีให้เป็นเรื่องเป็นราว พ่อค้า แม้ค้าประจำรถส่วนใหญ่ก็คือคนวัยหนุ่มๆสาวๆ วัยแสวงหา

คนเหล่านี้มาจากหน้าการงานที่ต่างกัน ที่ต้องการพลิกผันตามฝันของตัวเอง บางคนก็โปกมือลา wall street มาขับจับตะหลิว พลิกเนื้อย่างกันอยู่บนรถเหล่านี้ บ้างก็เพิ่งกระโดดออกมาจากสถาบันสอนทำอาหารต่างๆ เพื่อมาเป็น chef บนรถอาหารของตัวเอง

อย่างที่ว่าร้านอาหารพวกนี้ติดล้อ และมักจะจอดไม่เป็นที่ เพราะกฏการจอดข้างถนนของเมืองนิวยอร์คมีมากมาย เพราะฉนั้นลูกค้าประจำของรถอาหารเหล่านี้จึงต้องคอยเช็คทวีตเตอร์ของแต่ละรถ ว่าวันนี้เค้าจะจอดที่ไหนเวลาไหน แล้วลูกค้าก็ตามล่าเอา....มันก็เป็นอีกหนึ่งของวัฒนธรรม on line ที่ต้องเคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา แม้แต่ตอนจะกิน

ปั่นให้สวย

2011-06-15T09:22:00.000-07:00

สิ่งหนึ่งที่น่ามอง น่าชม บนถนนนิวยอร์ค ก็คือสาวๆนักปั่นสองล้อ....ถือได้ว่าเป็นสีสันอีกอย่างหนึ่งของเมืองได้อีกเหมือนกัน เพราะสาวๆนักปั่นเหล่านี้ เธอปั่นจักรยานด้วยเสื้อผ้า หน้าผม เต็มยศเต็มเครื่อง สาวๆเหล่านี้ส่วนใหญ่ไม่ได้ปั่นจักรยานเพื่อการออกกำลังกาย แต่เธอปั่นเพราะมันคือส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันของเธอ คือหนึ่งในยานพาหนะ ที่เธอเลือกที่จะไปไหนมาไหนด้วย

และเมื่อมันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวัน เธอก็เลยปั่นจักรยานด้วยเสื้อผ้า หน้าผม ตามแบบชีวิตประจำวันของเธอ จะเป็นกระโปรงบานปลิวสะบัด คู่กับรองเท้า Louboutin สูงสิบชั้น กระเป๋า Hermes คล้องไหล่....เธอก็หาได้แคร์ว่่าจะต้องขึ้นลิมูซีนไปไหนมาไหน เธอก็ยังคงจับจักรยานคันเก่งของเธอมาปั่นพรื๊ดๆให้ขนตาปลอมสะบัดพริ้วไปทั่วเมือง

บางคนการแต่งตัวกับรูปลักษณ์จักรยานถ้าดูแยกกันจะขัดแย้งกันอย่างแรง เพราะจักรยานของบางสาว เน่าเขรอะ สีเปรอะ ตระกร้าเบี้ยว แหว่งๆขาดๆ แต่เมื่อดูรวมกันมันช่างเก๋ในสายตาเรา

ตั้งแต่เริ่มแรกที่ย้ายมานิวยอร์คจนปัจจุบัน เราสังเกตได้ว่าเทรนการปั่นจักรยานในนิวยอร์คเริ่มเปลี่ยนไปในแนวแฟชั่นมากขึ้นกว่าแต่ก่อน สังเกตได้จากร้านจักรยานที่เห็นกันมาแต่เล็กแต่น้อย บัดนี้ได้อวบอ้วน ขยับขยายใหญ่ขึ้น จักรยานในร้านก็มากขึ้น แถมแบบเก๋ๆไก๋ยั่วน้ำลายก็มีมากขึ้น

ตัวเราเองก็เป็นหนึ่งในผู้นิยมการปั่นจักรยาน ทุกครั้งที่ได้ใช้ชีวิตอยู่บ้านต่างจังหวัด เราเลือกที่จะไปไหนมาไหนกับจักรยานแทนรถใหญ่ พอมาอยู่นิวยอร์คเห็นถนนหนทางแล้วก็อยากใช้ชีวิตอยู่กับจักรยานอีก มาถึงเห็นจักรยานคุณสามีจอดนิ่งอยู่ก็ตาโต ว่าได้มีจักรยานปั่นแล้ว แต่ทุกวันนี้ก็ยังจอดนิ่งอยู่เหมือนเดิมเพราะว่าการแบกจักรยานขึ้นลงตึกชั้นสามทุกครั้งที่จะใช้ มันเกินกำลังสาวแข็งแรงอย่างเราจริงๆ

แต่ก็ยังไม่วายอยากปั่นอยู่ดี ทุกวันก็ยังเลียบๆเคียงๆร้านจักรยานตลอด เพื่อหาคันที่ไมันไม่หนักเกินการแบกขึ้นตึก เพราะคันของคุณสามีหนักอึ้ง ไอ้จะให้จอดไว้ริมฟุตบาทอย่าได้หวัง เพราะโจรขโมยจักรยานที่นี่เยอะยิ่งกว่าปลวก

ส่วนใหญ่คันที่ถูกใจก็น้ำหนักเยอะทั้งนั้น เพราะราคามันไม่แพงมาก ไอ้ที่น้ำหนักน้อยก็ราคาเท่ากล้องที่อยากได้ใหม่อีกหนึ่งตัว.....งานนี้เลย เอาตาตุ่มพาดหน้าผาก เพราะว่าจะกล้องใหม่หรือจักรยานเก๋ๆใหม่ดี...เกิดเป็นมนุษย์โลภมากนี่มัันวุ่นวายกับความอยากซะจริงๆ

ภาพจาก Fashion Street Photographer Bloggers: The Sartorialist , Garance Dore' , Hanneli

กุหลาบหมดแรง

2011-02-24T18:28:00.001-08:00

สวยซะจนเหนื่อย...

คนตรงข้าม

2011-02-15T23:13:00.000-08:00

นั่งรถไฟเข้า Queens ไปขัดฟัน ใช้เวลาเดินทางชั่งโมงกว่า ไม่มีอะไรให้มองนอกจากคนตรงข้าม

อยู่แบบ หิมะ หิมะ ในนิวยอร์ค

2011-01-30T08:51:00.001-08:00

ปีนี้ชาวนิวยอร์คโดนหิมะบุกกันแต่หัววัน ถึงขั้นเป็น record ไว้เลยว่าเดือนมกราปีนี้ เป็นเดือนที่มีหิมะตกเยอะที่สุดในรอบสิบปีที่ผ่านมา โดยปรกติชาวนิวยอร์คจะเห็นหิมะหนักๆก็ช่วงมีนา แต่ปีนี้คุณหิมะเธอมาเคาะหน้าต่างกันตั้งแต่เดือนธันวา หลังวันคริสต์มาสวันเดียว เธอก็กะหน่ำซะเดินไม่ได้กันเป็นแถว

และตั้งแต่วันนั้นมาเธอก็กระหน่ำเข้ามาเรื่อยๆ มากบ้างน้อยบ้าง พายุหิมะลูกแรกที่เข้านิวยอร์ค ทำเอาท่านเมเยอร์ผู้มีหน้าที่ดูแลเมืองนิวยอร์คโดนด่าเละ เพราะการปฏิบัติภาระกิจโกยหิมะบนถนนเป็นไปอย่างล่าช้าสุดๆ

เมื่อหิมะไม่ได้รับการโกยให้ทันท่วงที มันจะกลายเป็นน้ำแข็งซึ่งต่อไปจะยิ่งโกยออกยากเข้าไปอีก แล้วชาวบ้านผู้ใช้ถนนก็จะเดินไม่ได้ ใช้ถนนไม่ได้ ก็วุ่นวายกันอิรุงตุงนัง

มีเคสที่บ้านหนึ่งแม่เค้าโรคหัวใจกำเริบ โทรให้รถพยาบาลมารับ แต่เป็นเพราะถนนเข้าไม่ได้ เข้าไปถึงบ้านเค้าไม่ได้ เพราะบนถนนมีทั้งรถที่ถูกทิ้งไว้ เนื่องจากรถมันติดหิมะ ทันทีที่หิมะลงบนถนน ถนนจะลื่นรถธรรมดาที่ไม่มีกระบวนการขับเคลื่อนบนหิมะ ก็จะดับอยู่ตรงนั้น เจ้าของรถทำอะไรไม่ได้ก็จะทิ้งรถไว้ซะ รถพยาบาลเข้าไปไม่ถึงบ้าน แม่เค้าเสียชีวิตทันที...

ก่อนหน้านี้ที่เราไม่เคยได้ใช้ชีวิตอยู่กับหิมะ เราจะไม่เคยคิดเลยว่าหิมะมันจะทำความลำบากให้กับการใช้ชีวิตของมนุษย์เหมือนกัน เมื่อไหร่ที่เห็นภาพหิมะกับทิวทัศน์สวยๆ เราก็จะว่าสวยจัง อยากอยู่ตรงนั้นจัง บ้านเราน่าจะมีหิมะบ้างจัง

แต่พอมาใช้ชีวิตอยู่กับหิมะจริงๆแล้ว ถึงรู้ว่าใช้ชีวิตบนหิมะนี่มันไม่ใช่เรื่องสนุก สวย ใส อย่างที่คิด จะว่าไปมันก็เหมือนบ้านเราโดนน้ำท่วม แค่เปลี่ยนจากน้ำมาเป็นน้ำแข็งใส ที่ทับถมไปเรื่อยๆจนการเป็นก้อนน้ำแข็งในที่สุด....โดนน้ำแข็งท่วม ทั้งลื่น ทั้งแฉะ และเย็น

คนที่ต้องออกไปทำมาหากิน ก็จะรู้สึกเดือดร้อนเอามากๆ ทุกอย่างหยุดกึก รถไฟเข้าเมืองไม่วิ่ง รถบัสไม่มี ส่วนคนที่ไม่ต้องเดือดร้อนเรื่องการเดินทาง ก็นั่งชื่นชมความขาวใสของหิมะใน Central Park ไป...เพราะช่วงหิมะลงใน Central Park จะเป็นอีกจุด สำหรับคนในเมืองหรือนักท่องเที่ยวได้เข้าไปทำสวย ทำซึ้ง...เพราะทั้งพาร์คจะคลุมด้วยหิมะ ซึ่งเป็นจุดหนึ่งที่สวยมากกกกกในแมนฮัตตัน

แต่สำหรับคนที่ต้องออกไปซื้อผ้าอย่างเรา....เดินบนหิมะอย่างนี้มันช่างเหนื่อยใจ เล่นเอาหาความสวยของหิมะไม่เจอ เพราะเห็นแต่เจิ่งน้ำเย็นๆตรงมุมถนน ที่ต้องคอยเขย่ง ก้าวกระโดด...บางฟุตบาทยังไม่ได้โกยหิมะ ก็กลายเป็นน้ำแข็งไปเรียบร้อย เดินไปลื่นไปเป็นจังหวะลาติน ก้าวหน้า ถอยหลัง เบี่ยงข้าง...ยิ่งถ้าต้องมีของในมือ...มันช่างทุลักทุเล เซมาตุงซะจริงๆ

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น เราก็ยังชอบความเปลี่ยนแปลงในฤดูของที่นี่อยู่ดี....มันมีให้สัมผัสครบทุกฤดู...ฝน หิมะ ร้อน อุ่น ฤดูเปลี่ยนความรู้สึกก็จะเปลี่ยนตามฤดู มันทำให้รู้สึกว่าชีวิตมันเคลื่อนไหวตลอดเวลา ทำให้เราต้องคอยตามมันให้ทัน

เอาเข้าจริงๆตามฤดูไม่เคยจะทัน กะไว้ว่าจะทำอะไรในช่วงนั้นๆ มันต้องมีไม่ได้ทำ ทำไม่ทัน ไปซะทุกที....เพราะเวลาเดินเร็วกว่าความคิด และการกระทำของมนุษย์มากมาย

เราแคร์สื่อ...เพราะสื่อแคร์เรา

2011-01-22T14:20:00.000-08:00

เจ้าครอบครัว Feel Good Dolls ได้ลงหนังสือ หนังหา กับเค้าอีกแล้ว หลังจากเคยถูกขอสัมภาษณ์จากสำนักพิมพ์ Sandu ไปเมื่อปี 2009 มาปีนี้ถึงคราวของสมาชิกใหม่ในครอบครัว ก็ได้ถูกขอเอาไปลงในแมกกาซีนชื่อ Stitch ในคอลัมภ์ Wish List ฉบับฤดูใบไม้ผลิของเค้า

ช่วงเดือนตุลาที่ผ่านมา เราได้รับเมล์จาก Stefanie Berganini ทีมงานจาก Stitch ติดต่อผ่านร้านเข้ามา ว่าอยากจะขอเอาเจ้าตุ๊กตารองข้อมืออารมณ์ดีตัวนี้ไปลงหนังสือเค้า...จะได้มั๊ย

เราก็จัดการเช็คข้อมูลให้แน่ใจ ว่าไม่ใช่หนังสือโป๊เปลีอยเดือยโผล่ หรือหนังสือสอนเย็บแผลสดหรืออะไร....รู้แน่ว่าเป็นหนังสือน่าตาดี เด็กดูดี ผู้ใหญ่ดูได้ ก็ตอบตกลง....ได้เลยค่าาาา แล้วก็จัดการจับเจ้าหน้าแป้นลงถุงใส่่ซองส่งไปให้เค้า เพราะเค้าจะเอาไปถ่ายรูปเอง

ไม่มีเหตุผลใดๆที่จะปฏิเสธ ในเมื่อเค้าชอบของเรา และจะช่วยโปรโมทสินค้าเราให้แบบฟรีๆ เราก็หยิบยื่นให้เต็มที่ เลยเขียนแนบเค้าไปด้วยว่าเรายกสินค้าให้ เค้าจะเอาไปทำกิจกรรมใดๆที่เกี่ยวข้องกับหนังสือเค้าในภายหลัง หรือจะบริจาคเป็นการกุศลอะไรช่วงปลายปีของเค้าก็ได้....เราไม่ขอคืน ต่างก็พอใจซึ่งกันและกัน

Stitch เป็นหนังสือในเครือ interweave ที่ผลิตหนังสือเกี่ยวกับงานฝีมือ ทั้งหลายแหล่ สำหรับ Stitch เป็นเล่มที่เกี่ยวกับงานผ้า เป็นการให้ไอเดีย สำหรับผู้ที่ชอบทำงานผ้า ประเภทเย็บกันลืมวันลืมคืน ทุกอย่างที่เย็บได้ ที่จะสร้างขึ้นมาได้จากผ้า และด้าย

รูปเล่มภายในสวยสดงดงาม ภาพสวยสีแจ่ม โปรเจคงานผ้าเด้งๆชวนให้ทำตามหลายโปรเจค ตั้งแต่สอนตัดกระโปรง เย็บเก้าอี้ หมอน ผ้าห่ม กระเป๋า กล่องดินสอกล้วยๆ...โดยเฉพาะงานควิลท์ แต่เป็นควิลท์รูปลักษณ์สมัยใหม่ น่ารักๆหน่อย

หลังจากหนังสือออกวางแผงแล้ว เค้าก็ส่งหนังสือกลับมาให้หนึ่งเล่มตามที่สัญญาไว้ เจ้าพวกนี้ก็ได้แต่ยิ้มปากกว้างหุบไม่เป็นกันเลยทีเดียว....เพราะเพื่อนๆส่วนหนึ่งของมัน ตอนนี้ได้กระจายไปให้ความสำราญกับนักเคาะแป้นทั้งหลาย ทั่วมุมโลกกันแล้ว

ล่าสุดที่เพิ่งออกเดินทางกัน ก็มีไปเนเธอร์แลนด์ ฟินแลนด์ ออสเตรเลีย แคนาดา แล้วก็ในยูเอส อีกหลายรัฐ

ไปถึงเจ้าของก็มักจะเขียนกลับมาบอกว่า เค้ารื่นรมณ์กับมันแค่ไหน ประเภทซื้อไปใช้แล้วโดนสามีแอบแย่งเอาไปใช้ก็มี หรือประเภทใช้แล้วติดงอมแงมก็มี....คนขายอย่างเราก็ปลื่มไปอีกเจ็ดยอดขุนเขาสันกะลาคีรีและผีปันน้ำ

ขอบคุณ Stitch ที่สนใจงานเรา และช่วยส่งเสริมกัน

หัวใจแดง เพิ่มแรงรัก

2011-01-03T15:31:00.001-08:00

Treasury made by amberike

ผ่านเทศกาลคริสมาส ปีใหม่ปุ๊บ...ชาวตลาด Etsy ก็เริ่มโปรโมท วันแห่งความรักกันทันที ข้าวของที่มีรูปหัวใจแดง ส่งแรงรักก็ผุดกันขึ้นมาไม่เว้นแต่ละวัน กระเป๋าใส่เหรียญหัวใจดวงน้อยของเราก็เข้าไปติดอยู่ใน treasury ชาวบ้านเค้าได้ทุกวันเหมือนกัน

สินค้าใหม่สำหรับเทศกาลวาเลนไทน์ที่ร้านเรา ยังไม่ว่างได้เอาลงเลย....จะรีบรักไปไหนกันหล่ะเนี้ย รักแล้วรอหน่อยซิจ๊ะ

ความสุข...ส่งได้ทุกวัน

2010-12-21T14:26:00.000-08:00

ผันตัวเองเป็น elf หัวฟู ปั่นงานให้แซนต้ามาเป็นเวลาสองเดือนเต็มๆ มันสุดๆ....ทำกันไม่รู้สึกเหน็ด รู้สึกเหน่ือย เริ่มงานทันทีที่ลืมตา เลิกงานอีกทีก็เมื่อง่วงนอนเต็มๆ เพิ่่งจะมารู้ซึ้งเอาเต็มๆกับคำว่า คนเราเมื่อทำงานที่เราชอบ เรารัก จะไม่รู้สึกว่ามันคืองาน เพราะเราเองไม่รู้สึกถึงการคอยเวลาให้เลิกงาน หรือการตื่นขึ้นมาแล้วอิดออดไม่อยากไปทำงานอีกเลย เพราะงานนี้ยิ่งทำ ยิ่งมัน ยิ่งสนุก

ปีนี้เหล่าแซนต้ามาเคาะประตูกันทันทีที่ฮาโลวีนผ่านไปเลยทีเดียว เล่นกันแบบไม่ทันตั้งตัว เพราแต่ละแซนต้าสั่งกันคนละหลายๆชิ้น แล้วเราเองไม่ได้สต๊อคของไว้มากมาย ไม่ทันคิดว่าจะเป็นขนาดนี้ เพราะปีที่แล้วดันปิดร้านช่วงนี้กลับเมืองไทยไปพอดี เลยไม่รู้ทางไหล และความแรงของน้ำ...ช่วงแรกๆ...เลยต้องขายกันไป สต๊อคกันไป

ว่าไปปีนี้ถือว่าดีสำหรับร้านเล็กๆอย่างเรา ลูกค้าเข้าไปจิ้มของในร้านแล้วเมลล์มาบอกว่าต้องการกี่ชิ้น กี่แบบ รายละเอียดพิเศษแค่ไหน จ่ายตังค์กันกลางอากาศ ส่งของกันกลางอากาศ สบายเรา สบายเขา เครื่องแบบชุดทำงานแต่ละวันของเราก็คือชุดนอน...เช้ายันค่ำ ค่ำยันเช้า...เริ่มตั้งแต่ปลายเดือนตุลา ที่ออร์เดอร์เริ่มเข้า ตั้งแต่นั้นก็เข้ามาให้หัวฟู มือเป็นตะคริวกันได้ทุกวัน...ยันตีสอง ตีสาม

เรียกว่าปีนี้ทำสินค้ากันไป ดีไซน์ในส่วนของแพคเกจจิ้ง คาร์ด ต่างๆที่ลูกค้าขอให้แนบไปให้ด้วยกันสดๆ วันต่อวัน เด็กโข่งต้องมาช่วยนั่งทำ print พับกล่องกันนิ้วหงิก

ทุกครั้งที่ออร์เดอร์เข้า ใจหนึ่งตีปีกพับๆ...นาทีต่อมา เป็นความกดดัน เพราะต้องปั่นแข่งกับเวลา และจำนวนของที่สั่ง เพราะช่วงเวลานี้ทุกคนที่สั่งของ จะมี deadline ที่ต้องการของกันทุกคน เราต้องส่งออกให้เร็วที่สุดเท่าที่ทำได้

แถมช่วงเทศกาล การส่งของก็ต่างจากการส่งในช่วงเวลาอื่น เพราะมันจะต้องแพคแบบของขวัญ นั้นก็คือมันต้องมีการผูก การห่อ แนบคาร์ด กันให้งดงาม...ใครทำตรงนี้ให้ลูกค้าได้ ก็มักจะได้ลูกค้ามากหน่อย เพราะช่วยอำนวยความสะดวกในการส่งความสุขของเค้า เราเลยได้ลูกค้าที่ซื้อไปแล้ว กลับมาซื้อเพิ่มกันอีกในอีกวัน สองวัน ถัดมาอยู่หลายราย

มีอยู่หนึ่งเคสที่ทำเอาหัวใจจะวาย...เริ่มด้วยได้รับเมล์ตอนบ่ายสอง ถามว่าอยากซื้อกระเป๋าพาสปอร์ต แต่ต้องการของพรุ่งนี้เช้า เราทำได้มั๊ย เค้าอยู่ชิคาโก้ เราส่งจากนิวยอร์ค...แล้วความซวยก็มาเยือน...ตรงที่ของที่เค้าอยากได้ เพิ่งขายหมดออกไป นั้นหมายถึงเราต้องเริ่มทำกันตอนนั้นเลย แถมสินค้าตัวนี้เป็นตัวที่ต้องใช้เวลาในการทำ ส่วนมากเราจะทำทั้งวันสำหรับหนึ่งใบเริ่มตั้งแต่ตัดผ้า ปัก ประกอบ

แรกเลยจะปฏิเสธ เพราะหันไปดูเวลาแล้วเสี่ยงที่จะไม่ทันสูงมาก แต่พออ่านเมลล์ที่สองที่เค้าส่งมาให้แล้วต้องกัดฟัน เอาไงเอากัน ต้องเอาให้ทันให้ได้ เพราะเค้าจะเอากระเป๋าไปใส่ตั๋วเครื่องบินไปสเปน ซึ่งเค้าซื้อไว้เป็นของขวัญวันเกิดให้แฟน แล้วมันจะเป็นทริปที่เค้าจะขอแฟนเค้าแต่งงานที่สเปน...แม่เจ้า...อิคนขายใจละลาย

ตัดสินใจทำแบบไม่ลืืมหูลืมตา ประเภทลืมหายใจ ไม่เห็น ไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น เพราะทุกนาทีนับถอยหลังก่อนไปรษณีย์จะปิด เสร็จแล้วก็คว้าโค้ดสวมทับกางเกงนอน วิ่งหูชา จมูกแดง ไปยืนเป็นหมาหอบแดดอยู่ในไปรษณีย์ก่อนประตูปิดได้ห้านาที....ส่งคืนนั้น ถึงมือคนรับเที่ยงวันรุ่งขึ้น

ถึงวันนี้ยังไม่รู้ว่าวันนั้นมันทำเข้าไปได้ยังไง เพราะยังไม่เคยประกอบกระเป๋าใบนี้ได้เร็วขนาดนั้น.....หลังจากนั้นอาทิตย์กว่าๆ เค้าก็เมลล์กลับมาขอบอก ขอบใจกันยกใหญ่ พร้อมทั้งส่งวีดีโอที่เค้าถ่ายกันไว้ ช่วงที่ิอยู่สเปนกับช่วงปฏิบัติการขอแต่งงานมาให้ดู....น่ารักมาก...อย่าง แรง แรง...หายเหนี่อย ณ บัดดล

ถึงตอนนี้ นับว่าหมดเวลาแล้วสำหรับคนสั่งของออนไลน์ เพราะเหลือเวลาแค่สองวันก็คริสต์มาส ไปรษณย์ก็กำลังจะปิดทำการ ออร์เดอร์ออนไลน์ก็ซาลง....แต่ออร์เดอร์ last minute shopping ของเราก็ยังรอส่งกันอยู่...เป็นออร์เดอร์ที่ต้องมารับกันเองกับมือที่หน้าประตูกันเลย

ออร์สุดท้ายอีกหนึ่งถุงใหญ่ของเทศกาลคริสต์มาสปีนี้ เพิ่งทำการส่งมอบกันไปหน้าประตูเมื่อสองทุ่มที่ผ่านมานี้เอง ทั้งแชนต้าเองทั้ง elf เองต่างถอนหายใจ ยิ้มให้กันและกัน...กับภารกิจส่งความสุข สุดท้ายของปี เป็นไปอย่างเรียบร้อย เสร็จสรรพ ทันเวลา มีความสุขกันทั่วหน้า

ปีหน้า ฟ้าใหม่ เริ่มกันใหม่...หลายไอเดียที่นอนนิ่งค้างคาอยู่ในสมุด sketch ก็จะได้ออกมาแสดงตัวกันอีกบ้าง เมื่อมีพื้นที่สมอง สองมือว่างแล้ว

ไปดูเค้าช๊อปที่...จตุจักรเมืองนิวยอร์ค

2010-11-28T17:28:00.000-08:00

ไม่ได้อัพ blog นานมาก เพราะแห้งติดอยู่ในโรงงานนรก(แบบน้องๆ) นั่งเป็นหนูถีบจักรผลิตงานส่งแซนตาคลอสกันนิ้วเคล็ดหัวคลอน ไม่ได้โผล่หัวยื่นหางออกไปไหนเลย นอกจากใส่กางเกงนอนกับโค้ดหนาๆวิ่งเปรี้ยว ไป-กลับ ไป-กลับ โต๊ะเย็บผ้ากับไปรษณีย์...วันนี้วันอาทิตย์...แม้ยังมีออร์เดอร์ค้างอยู่อีกนิดหน่อย...แต่ถือวิสาสะความเป็นเจ้านาย(ตัวเอง)...ปิด...

แล้วก็พันหัว พันตัว ออกไปเดินดูชาวบ้าน ชาวเมืองเค้าซื้อของ หาของขวัญกัน....คึกคัก คึกคัก....ถือเป็นช่วงจ่ายกระจายสำหรับคนญาติเยอะ เพื่อนมาก เพราะช่วงเวลาแจกของขวัญคริสมาสต์ใกล้เข้ามาทุกที

เมื่อวานออกมาส่งของ แล้วเลยไปซื้อแผ่นกรองใส่ตู้ปลาแถวยูเนี่ยนสแควร์ เดินโผล่บล๊อกออกมา ก็เห็นกระโจมยาวแถบขาวแดง เลื้อยรอบยูเนี่ยนสแควร์ เลยได้กระจ่างว่า Union Square Market เค้าเริ่มกันแล้ว ทุกปีเค้าจะจัดกระโจมยาวไปเป็นพรึ้ดให้คนขายของ จำพวกของฝาก ของขวัญ มาออกร้านขายกัน....เป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็มก่อนคริสมาสต์

ช่วงนี้ทั่วนิวยอร์คจะมีตลาดแบบนี้อยู่ทั่วไปเป็นจุดๆ จุดที่มีนักท่องเที่ยวเยอะ หรือจุดที่นิวยอร์คเกอร์ต้องใช้ชีวิตผ่านไปผ่านมา....ยูเนี่ยนสแควร์ถือเป็นอีกจุดที่คนเยอะ เพราะเป็นจุดต่อซับเวย์จุดใหญ่จุดหนึ่งในแมนฮัตตั้น เค้าเลยเอาตลาดมาครอบทางเข้าออกขึ้นลงซับเวย์กันเลย ประมาณว่าโผล่ขึ้นมาจากหลุมก็ควักกระเป๋าเดินจ่ายตลาดกันเลย...ส่วนอีกจุดก็เป็นที่โคลัมบัส สแควร์ บนอัพทาวน์ ใกล้ๆเซ็นทรัลพาร์ค

เราเป็นพวกไม่มีญาติ(เยอะ) เลยหายใจโล่งจมูก....แล้วส่วนใหญ่ของแจกเพื่อนช่วงคริสมาสต์ที่ผ่านๆมา เราทำเองซะหมด...บ้านเราเลยหนักไปทางซื้อวัตถุดิบ ซึ่งก็มักจะนั่งแหมะอยู่หน้าคอมแล้วก็สั่งให้ของมันลอยมาเอง ไม่ต้องออกไปเดินหิ้วให้เมื่อยข้อ

ร้านขายสบู่แฮนด์เมดร้านนี้หอมมาก

เราชอบออกไปเดินสังเกตุการณ์ ไปสูด ดูด ดม บรรยากาศหนาวๆ....ห่อตัวให้อุ่นๆ แล้วออกไปเดินอาบแสงไฟเล็กๆจากร้านค้า เบียดคนโน้นนิด นี่หน่อย มีเสียงเพลงนุ๊งๆนิ๊งๆเบาๆ....รู้สึกตัวเองสวยขึ้นมาทันที ไม่รู้ทำไม

ว่าไปบรรยากาศการจัดร้านก็คล้ายสวนจตุจักรบ้านเรา ต่างกันที่...ที่นี่มีขายกันแค่หนึ่งเดือนเท่านั้น....และไม่อัดยัด วุ่นวาย "หลังชนนม...นมชนหลัง" เหมือนการเดินที่จตุจักร และที่ต่างกันแบบฟ้ากับสะดือทะเล แต่เหมือน "ลำปาง" คือ "นิวยอร์คหนาวมาก"...เหงื่อไม่ไหล ไคลไม่ย้อย เมคอัพไม่ย้วยไม่เยิ้ม...ออกจากบ้านสวยไปยังไง ตังค์หมดกระเป๋าแล้วก็ยังสวยอยู่อย่างนั้น....ในขณะที่ทุกครั้งที่กลับจากจตุจักร เรามักจะกลับบ้านด้วยสภาพคนโดนของ...ขอบตาคล้ำ หน้าแย่ เยิ้มและย้วย แถมเกลี้ยงตูด หมดกระเป๋า

เวลาที่เพื่อนผู้ประสงค์จะมาทำโรแม้นส์กันที่นิวยอร์ค....ถามว่าควรมาช่วงไหน เราก็จะบอกโดยไม่ต้องคิดว่า...ช่วงนี้หล่ะ....เกาะแมนฮัตตั้นจะอบอวลไปด้วยบรรยากาศวิบๆวับๆทั่วทั้งเมือง ผู้คนก็จะสวย จะเก๋ จะไก๋ ชวนปิ๊งกันทั้งหญิงทั้งชาย

บรรยากาศรอบๆตัว มันจะส่งให้เสื้อ ผ้า หน้า ผม ที่เราใส่อยู่....ช่วยส่งให้เราสวยกว่าปรกติเข้าไปอีก บวกกับอานุภาพของแสงไฟอ่อนๆ...ดูยังไงก็งามผ่อง(ยามไฟสลัว)

ใครที่บอกว่าจะแต่งงานช่วงนี้แล้วค่อยบินมาดื่มน้ำผึ้ง รังแกพระจันทร์กันหลังปีใหม่ เราก็จะสวมร่างเป็นอิบ่าง....ยุให้เค้ามารังแกพระจันทร์ พังรังผึ้งกันซะก่อน...ช่วงนี้หล่ะ...แล้วค่อยกลับไปแต่งหลังปีใหม่แทน...เพราะหลังปีใหม่ไปแล้ว นิวยอร์คก็เหมือนยำวุ้นเส้นที่อิ่มน้ำยำจนเซ็งแล้วนั้นเอง

เดินจนอิ่มตา แต่ท้องเริ่มหิว เลยตัดสินใจหันหลังกลับบ้านทันที เพราะนัดกับต้มยำปลาแซลม่อนเอาไว้....

กลับมาก็คุยกันไว้ว่า ปีหน้าจะลองไปเข้าคิวสมัครเป็นสมาชิกตลาดนี้กับเค้าบ้าง เท่าที่รู้ต้องสมัครก่อนล่วงหน้าเป็นปี คิวที่รอลงในพื้้นที่ก็ยาวเหยียด ส่วนค่าใช้จ่าย...ยังไม่อยากคิด ไม่รู้จะมีเหงื่อหน้าหนาวให้ปาดหรือเปล่า ปีนี้มีอยู่สอง สามที่ ที่ติดต่อเรามาให้ไปลง แต่เรายังไม่มีกำลังสต๊อคของ...ถ้าคิดจะลง ก็ต้องเริ่มทำงานเยี่ยงควายกันตั้งแต่ต้นปี...

เหนื่อยจัง ตังค์อยู่ไม่ครบ ถึงเวลาออกงบ....อย๊ากกก..อยาก..นั่งพับคองอเข่าใต้ต้นถั่วงอก

Paint the Town Orange

2010-10-10T11:43:00.000-07:00

ตอนนี้เมืองทั้งเมืองมีแต่สีส้ม เป็นสัญลักษณ์ว่าผีกำลังจะมา และเป็นจุดเริ่มต้นของบรรยากาศการเฉลิมฉลองของคนแถวนี้เค้าแล้ว บรรยากาศช๊อบปิ้งเริ่มคึก เพราะรายการของฝากของขวัญสำหรับเทศกาลที่กำลังจะถึงนี่ทำเอาหลายคนปาดเหงื่อ

อยู่บ้านปรับตัวกับอากาศเย็นมาหลายวัน เสาร์นี้เลยออกไปเดินเล่นที่ตลาดสด (farmer market) แถวยูเนี่ยนสแควร์ หาของอร่อยๆกิน ของงามๆดู....งามที่ว่าถ้าเป็นเมื่อก่อนคงเป็นเสื้อผ้าช่วงเปลี่ยนฤดู...แต่เดี๋ยวของงามในสายตากลับกลายเป็นพืชผัก หรือของอื่นที่ไม่ใช่เสื้อผ้า.....ยิ่งแก่ยิ่งกระจ่าง

ช่วงนี้หน้าร้าน หน้าบ้าน จะมีฟักทองสีส้ม กระถางดอกไม้สีส้ม สีเหลือง ฝักข้าวโพด ฟางข้าวโพดมาวาง มาตกแต่งประตู บันไดเพื่อพร้อมจะเรียกผีกันแล้ว

บรรยากาศจากช่วงนี้ต่อไป จะเป็นช่วงที่สวยและโรแมนติคที่สุดของปี นับตั้งแต่ช่วงใบไม้เปลี่ยนสี ใบไม้ร่วง และหิมะโปรย โดยเฉพาะในนิวยอร์คจะเป็นช่วงที่มีนักท่องเที่ยวมากที่สุดเหมือนกัน เมืองทั้งเมืองจะพร้อมใจกันแต่งหน้าร้านหน้าบ้านด้วยของสวยๆงามๆ วิบๆวับๆ

ส่วนสีสันในตลาดผัก ผลไม้สดๆ ก็มีแต่สีสันของฤดูใบไม้ร่วง (Jewel Tone) ม่วงเข้ม ม่วงแดง ส้ม เหลือง น้ำตาลแดง สวยละลานมาก...นับได้ว่าเป็นช่วงสุดท้ายของสีสีน เพราะหลังจากใบไม้ร่วง โทนสีของเมืองก็จะเปลี่ยนเป็นโมโนโทนของขาว-เทา-ดำ

กะกันไว้ว่าปีนี้ช่วงเทศกาลเราจะออกไปตะลอนถ่ายรูปเล่นกัน หลังจากรู้สึกว่าไม่ได้ถ่ายรูปแบบตั้งใจกันมานานพอสมควร ปีที่แล้วก็ไม่ได้อยู่ที่นี่ช่วงเทศกาล ปีนี้เลยมีีความรู้สึกอยากออกไปอาบบรรยากาศวิบๆ วับๆของเมืองนิวยอร์คช่วงค่ำคืนขึ้นมาอีก

DIY แต่งหน้า ทาฝา ห้องระบายความทุกข์....ทุกข์มานาน

2010-09-07T21:52:00.000-07:00

หลังจากหน้าด้าน หน้าทน รับแขกบ้าน แขกเมือง ด้วยห้องสุขา(หมดอารมณ์) มาพอประมาณณณณณณ ปีนี้จึงได้ถึงเวลาแต่งหน้า ทาตา ลงแก้ม ใส่ต่างหู ให้น้องเน่าห้องนี้ซะที....ก่อนที่ท้องมันจะผูกไปมากกว่านี้

ก่อนอื่นต้องขอออกแขกท้าวความซะก่อนหนึ่งยก ตามธรรมเนียมก่อนลิเกจะลงโรง....ว่าไปไงมาไงที่คนสวยคนหล่ออย่างเราถึงได้มีห้องส้วมที่เน่าได้ใจขนาดนี้.....ขอยืดคอสั้นๆ เชิดคางกลมๆ และกล่าวก้องว่า...มันไม่ใช่ความผิดของอิชั้น ทั้งหมดทั้งสิ้น....ที่เกิดมาหน้าสวยแต่มีส้วมเน่าไว้ในครอบครอง มันคือความผิดของความเก่าและแก่ของอพาท์เม้นที่เช่าเค้าอยู่ล้วนๆ (ปัดกันสุดแรงเกิด)

ห้องที่อยู่เป็นขนาด สตูดิโอ อพาร์ทเม้น เนื้อที่คร่าวๆประมาณ 300 กว่าๆตารางฟุต ซึ่งถือว่าเป็นบุญมากแล้วทีี่มีพื้นที่อยู่ขนาดนี้ในย่านความสะดวกในแมนฮัตตั้น ตึกที่อยู่เป็นตึกเก่าแก่ อายุประมาณร่วมร้อยกว่าปีเข้าไปแล้ว เท่าที่รู้มาเคยเป็นตึกที่เป็นโรงแรมมาก่อน แล้วมาซอยย่อยทำเป็นตึกอพาร์ทเม้นในที่สุด เจ้าของตึกคนปัจจุบันคืออาแปะอายุก็ประมาณแปดสิบกว่าๆที่เราทึ่งเค้ามาก ที่สามารถทำมาหากินจนเป็นเจ้าของตึก ที่ทุกวันมูลค่ามันเพิ่มขึ้นทุกวัน เราจะนึกเสมอว่าแปะต้องทำขนาดไหนถึงได้เป็นเจ้าของตึกในย่านนี้ ในเมืองที่ได้ถือว่าแผ่นดินแพงดินอันดับโลก

ทุกทีเราจะเห็นแปะใส่ยูนิฟอร์มเชฟร้านอาหาร ที่แปะเป็นเจ้าของอยู่อีกหนึ่งที่ เดินถือถุงก๊อปแก๊ป เข้ามาตรวจตึกอยู่บ้างเป็นบางครั้ง แต่ทุกวันนี้แปะให้บริษัทที่ทำการรับบริหารตึก มาเป็นผู้ดูแลแทน....และนี่ก็ถือเป็นจุดเล็กๆอีกหนึ่งจุดที่ทำให้อิชั้นมีห้องน้ำเน่ามาเชิดชูหน้าตาแก่ผู้พบเห็น

อพาร์ทเม้นนี้มีสัดส่วนการจัดพื้นที่ ที่ถือได้ว่า...พิการ...ในแง่ของการจัดสรรค์พื้นที่ใช้สอย ซึ่งจะไม่ของลงรายละเอียด เพราะเราเชื่อว่า แปะเค้าคงไม่มีอารมณ์มาละมุนละไมกับการตกแต่งภายในอย่างแน่นอน เพราะเอาสมองไปหาวิธีเคาะกะทะ โขกตะหลิว กวาดเงินเข้าคลัง สร้างเนื้อ สร้างตัวเป็นเรื่องสำคัญยิ่งกว่า....ไม่เป็นไรค่ะแปะหนูอยู่ได้ ขอแค่หนูได้ทาฝาบ้านแปะให้พอหายคันได้เท่านั้นก็พอ

เราจึงได้อยู่ห้องแนวๆ...ที่มีห้องอาบน้ำอยู่กลางห้อง และห้องระบายความทุกข์อยู่สุดมุมห้อง แยกกันคนละที่...หลังจากแปะจ้างบริษัทมาดูแล เค้าก็ทำการปรับปรุงตึกใหม่ รื้อท่อต่างๆใหม่ หนึ่งในท่อนั้นอยู่ในห้องสุขาไม่รมณ์ของเรา เค้าก็เลยต้องเข้ามารื้อ เพื่อโชว์ให้เห็นว่าการทำให้พื้นที่ให้เละเหมือนสงครามส้วมระเบิด มันเกิดขึ้นได้ง่ายจัง....จากห้องที่เก่ามออยู่แล้ว เลยการเป็นห้องที่เละเป็นปื้นๆ หย่อมๆ เช็ดยังไงก็ไม่หมด เพราะฝาเป็นสีขาว

ถ้าใครเป็นโรคกลัวความแคบ อย่าได้เสี่ยงมาระบายความทุกข์ในห้องนี้บ้านอิขั้นนะคะ คุณอาจคอพับ คออ่อน พังพาบคาคอห่านติดอยู่ข้างในเพราะหายใจไม่ออก.....ห้องนี้กว้างยาวแค่ 1 เมตร x 70 เซน พื้นถึงเพดานสูง 3 เมตรกว่า...มันคือห้องทรงกระบอกไม้ไผ่....ภาพในอดีตคือห้องสีมอๆ มีคราบโคลนเปื่อนเป็นจุด คราบน้ำที่รั่วจากหลังคาเป็นสาย....ช่างสวยงามหาที่ไม่ให้ติเป็นไม่มี....จุดที่สาหัสที่สุดคือฝ้าหลังคา

มันเป็นฝ้าในคืนฮาโลวีน....เพราะเห็นแล้วหลอน ทั้งคราบน้ำ ร่องรอยโฟมอุดช่องว่างที่เกิดแข็งตัวอยู่ในสภาพจะย้อยก็ไม่ย้อย ที่ผ่านมาจะเข้าไปใช้ห้องนี้แบบสงบเสงี่ยมเจียมตัว ก้มหน้าก้มตางุ๊ดๆเข้าไป ขืนเชิดหน้าลอยคอเข้าไปป๊ะกับฝ้าหลังคา ไอ้ที่กำลังทุกข์อยู่แล้วจะได้ยิ่งทุกข์หนักเข้าไปอีก

ก่อนหน้าร้อนจะหมดปีนี้เราเลยตั้งมั่นว่าจะเสริมงามให้ห้องเล็กๆอันน่าสงสารห้องนี้ซะที สงสารแต่แขกบ้าน แขกเมือง ที่ต้องเข้ามามีประสบการณ์หลอนกับห้องระบายทุกข์บ้านเรา เข้ามาหายใจไม่ออก แถมต้องขนลุกเกรียวกันอีก

ข้อจำกัดของเราในการแต่งหน้า ทาฝา ครั้งนี้ก็คือ
- ไม่ลงทุน...จะไม่มีการซื้ออะไรเข้ามาตกแต่งใหม่ๆทั้งสิ้น นอกจากสีทาฝา เพราะของเก่าที่มีอยู่ไม่พอ
- ไม่แตะต้อง รื้อโครงสร้างใดๆทั้งสิ้น...จะไม่มีการทุบฝา พังฝ้า ขุดกระเบื้องใดๆ เพราะไม่ใช่บ้านเรา
- ผลที่ออกมาต้องเหมาะเจาะกับรสนิยม...เพิ้งศรี มณีแดง...ของเรา

ว่าแล้วก็ลงมือ...เราเลือกทาฝาด้านที่กว้างที่สุดหนึ่งด้านด้วยสีแดงแร๊ดแปร๊ดดด เพื่อเพิ่มมิติให้ขนาดห้องแคบๆทั้งหมด แทนที่จะเป็นสีขาวทั้งสี่ฝาเหมือนเดิม ส่วนฝาที่เหลือก็ทาสีขาวใหม่ทั้งหมด....เพราะคิดว่าสีเหมือนกันทั้งสี่ฝาในห้องแคบ ยิ่งทำให้ห้องแคบบีบหัวใจหนักเข้าไปอีก

ส่วนนังด่าง....ฝ้าเพดาน เราก็จะไม่เอื้อมมือไปแตะต้องใดๆทั้งสิ้น ปล่อยให้มันหลอนตัวมันเองไปยังงั้น เพราะในที่สุดก็จะไม่มีใครได้เห็นหน้าค่าตามันอีก

เราทำการปิดปังมันทั้งฝ้าด้วยผ้า cotton สี่เหลี่ยมผืนผ้าสีแดงเข้ม ที่เราจัดการกระทืบด้วยจักรไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ตอกตาไก่สี่มุมไว้แขวนกับตะขอ แล้วส่งเด็กโข่งขึ้นบันไดไปเกี่ยวให้เสร็จสรรพ...เราเย็บให้ผ้ามันใหญ่กว่าขนาดของฝ้า เพราะต้องการให้มันห้อยแล้วย้อยลงมา ช่วยดึงฝ้าให้ต่ำลงมาหน่อย

ส่วนอีกฝาก็เอากระจกกรอบขาวทรงสูงยาว (ราคาถูกจากเคมาร์ท) ที่มีอยู่แล้ว บังเอิญชื้อไว้ว่าจะใช้กับที่อื่น เอามาแขวนฝานี้ซะ เพื่อเพิ่มมิติทะลุกันอีกหนึ่งทวิภพ อีกฝาตรงข้ามก็แขวนภาพสีน้ำมันแบบกล้วยๆที่เราเพ้นท์ไว้ เอาแขวนไว้พักตาเหมือนเดิม

ข้าวของรกๆที่เคยอยู่บนหิ้งนี้ก็กวาดลงตระกร้าไปไว้ที่อื่น ไม่ก็ลงถัง ส่วนมากเป็นพวกยา แล้วก็เอาของมาวางทำงามไว้พอประมาณ ต้นไม้ที่จะอยู่รอดในห้องนี้ได้ก็คือต้นไม้พลาสติกเท่านั้น เพราะมันไร้ซึ่งแสงธรรมชาติทั้งหมดทั้งสิ้น

ส่วนที่เหลือพวกท่อน้ำเล็กๆ ที่พาดไปพาดมา ก็ปล่อยเปลือยเอาไว้อย่างนั้น เพราะทำอะไรไม่ได้ เด็กโข่งถามจะทาสีซะเลยดีมั๊ย เราว่าไม่ต้องหรอกปล่อยให้มันดิบไว้ไปตัดกับอารมณ์ของห้องแล้วกัน ไฟก็ยังเน่าอยู่ ไว้มีเวลาไปเดินตลาดเห็บเหาถ้าเจอโคมถูกๆซักเหรียญ สองเหรียญ ค่อยซื้อมาเปลี่ยน

และแล้วห้องระบายความทุกข์ที่เคยเน่าของเรา ก็งามเปล่งปลั่ง ขึ้นมาด้วยสีสองถัง ไร้ซึ่งคราบไคลกวนอารมณ์ ส่วนไอ้ที่เหลือๆอย่างกระเบื้องเก่าแล้ว พื้นกระเบื้องไ่ม่งาม อันนั้นก็ทำใจรับไป....

เสร็จไปอีหหนึ่งโปรเจค....อีกโปรเจคที่เหลือคือ ทาสีส่วน bunk bed ให้เสร็จทันก่อนหนาวมา จะได้ขึ้นไปนอนโก้งโค้งอุ่นๆสบายๆเวลาอากาศหนาวๆ

ไปแย่งเด็กดูหนังกลางแปลง

2010-08-25T07:18:00.000-07:00

กิจกรรมฟรีๆหน้าร้อนเริ่มเจือจางลงทุกวัน....เมื่อลมเย็น ฝนหนาว โชยมาหุยๆ....นิวยอร์คเกอร์ส่วนใหญ่จะออกไปใช้เวลาหน้าร้อนกันจนหยดสุดท้าย แล้วค่อยกลับไปจำศีลหลบหนาวในถ่ำเหมือนเดิมอีกประมาณแปดเดือน

เรามันมนุษย์เมืองร้อน ไม่ค่อยเป็นมิตรกับแดดหน้าร้อนเหมือนมนุษย์เมืองหนาวเค้า เราเลยมักจะออกมาเชยชมพระอาทิตย์ช่วงเวลาเย็นกันซะส่วนใหญ่ กลางวันวันไหนแดดเปรี้ยง เราเลือกที่จะเกลือกกลิ้งอยู่บ้าน

ช่วงเวลาหน้าร้อน...บรรยากาศช่วงเย็นเป็นช่วงเวลาที่เหมาะแก่การดูดอมยิ้มเดินเล่นชมเมืองมากที่สุด พระอาทิตย์ก็เป็นใจ กว่าจะตกให้ฟ้่ามืดก็ประมาณเกือบสามทุ่ม

ทุกๆหน้าร้อนกิจกรรมฟรีๆในนิวยอร์คมีเยอะมาก จัดโดยกลุ่มออกาไนซ์เชอร์ต่างๆที่ขึ้นตรงโดยเมืองนิวยอร์ค โดยเอาเงินภาษีมาใช้จัดงาน ถือว่าเป็นการคืนความรื่นรมณ์กลับให้ผู้เสียภาษี ให้เหมาะกับความสาหัสของภาษีที่นิวยอร์คเกอร์ต้องจ่าย

หนึ่งในกิจกรรมนั้นคือกิจกรรมในกลุ่ม River to River จัดโดยกลุ่มที่รับผิดชอบกิจกรรมทั้งรอบแม่น้ำฮัตสัน และในแม่น้ำฮัตสัน....เป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดสำหรับคนที่ชอบใช้ชีวิตในน้ำ หรือแค่เลาะริมตลิ่งหาปลาหาปลิงกิน...ถ้าชอบ

เค้าจะมีคลาสสอนให้ทุกอย่าง สอนพายคายัค เล่นเรือใบ สอนตีลังกา กลับหัวกลับหาง ห้อยโหน โจนอากาศ....มีหมด...สาระพัดในแบตเตอร์รี่พาร์ค พาร์คเล็กๆแต่ยาวเลาะริมแม่น้ำฮัตสัน ตั้งแต่ดาวน์ทาวน์ยันมิดทาวน์....ทุกๆวันเสาร์เมื่อตกเย็น แดดร่ม ลมเอื่อย ป๊อบคอร์นเต็มตู้แล้ว ก็พร้อมฉายหนังกลางแปลง

กิจกรรมฉายหนังกลางแปลง เป็นกิจกรรมสำหรับครอบครัวที่มีลูกเล็กเด็กแดง เน้นไปสำหรับเด็กซะส่วนใหญ่ หนังที่เอามาฉายก็จะเป็นหนังที่มีเรื่องราวน่ารักๆสำหรับเด็กๆ อย่างวันนี้ฉายเรื่อง Annie เป็นเรื่องของเด็ก อาศัยอยู่โรงเลี้ยงเด็กกำพร้าผู้แก่นแก้วมีแววเป็นผู้สร้างเมือง....เด็กดูไปร้องเพลงตามไปด้วย ผู้ใหญ่ไม่เลี้ยงเด็กอย่างเรา ก็ไปอาศัยนั่งดูเด็ก แอบแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ลูกเค้า ให้หายคัน แล้วก็ไปหาป๊อบคอร์นฟรีกิน....มีหนังให้ดูฟรีแล้วยังไม่หนำ เค้าเลยต้องแจกป๊อบคอร์นฟรี ของเล่นฟรีด้วย

แต่ละบ้านก็จะหอบผ้าหอบผ่อน หมอนอิง หมอนข้าง ตุ๊กตุ่นตุ๊กตา กับข้าวกับปลา กันมาพะรุงพะรัง แล้วก็มาปูผ้าตั้งวงเอกเขนก แคะหู หาเหา ให้กัน....รอเวลาหนังฉาย มันเป็นบรรยากาศที่ไม่มีสารพิษเจือปนทั้งหมดทั้งสิ้น แดดอ่อนๆ ลมเย็นเอื่อยๆ เพลงเบาๆ กลุ่มที่สนุกที่สุดคือพวกมนุษย์ตัวเล็กทั้งหลาย....วิ่งเล่น หัวทิ่ม หัวตำ กันสุดสวิง

เราว่าแค่จอหนังผืนเล็กๆ กับแดดอ่อนๆ ลมเย็นริมแม่น้ำ สนามหญ้าปลอมเขียวขจี ของเล่นฟรี ขนมฟรี นิดๆหน่อยๆแค่นี้ มันจะสร้างความทรงจำดีๆให้เด็กๆเหล่านี้อย่างแน่นอนเมื่อเค้าโตขึ้น.....เพราะสำหรับเด็กแล้วพื้นที่เล็กๆในสายตาผู้ใหญ่ มันคืิอพื้นที่ใหญ่ๆในสายตาเด็กเสมอ และจะเป็นพื้นที่ที่มีค่ามากของเค้า...เรารู้...เราเห็น...เพราะเราเป็นมาก่อน

เราเองยังจำได้ว่าเมื่อสมัยวัยผูกผมเปีย ร้านเจ๊ขายของชำตรงหัวมุมถนนหน้าแขวง เป็นร้านที่ใหญ่และเริ้ดที่สุด และเป็นร้านเดียว สำหรับการช๊อบปิ้งในชีวิตของเด็กที่หัวยังไม่พ้นโต๊ะขายขนม โตขึ้นมาเราก็ยังเลือกที่จะแวะเวียนไปหาขนมกินที่ร้านเจ๊เหมือนเดิม ถึงแม้มันจะกลายเป็นร้านเล็กๆ เท่าฝายันฝาไปแล้วเมื่อเราโตขึ้น...ขนมก็เป็นขนมง๊องแง๊งไปแล้วในสายตาเรา แต่เสียงทักทายของเจ๊ ของแปะ ลูกๆเจ๊ที่เห็นเรามาแต่เด็ก ทุกครั้งที่เราแวะไปมันยังเหมือนเดิม...

ว่าไปอยากให้มีกิจกรรมอย่างนี้ให้เด็กเมืองบางกอกบ้างจัง....รู้สึกว่าเด็กเมืองบางกอกทุกวันนี้ ห่างเหินจากวิถีชีวิตง่ายๆเข้าไปทุกที แต่ก็นะ....ลองฉายหนังฟรีอย่างนี้ที่สวนลุมซิ เด็กๆคงเพียบเหมือนกัน....เด็กแว้น เด็กสก๊อย ผู้น่ารัก พวกเธอก็คงสนุกสนานร่าเริงหัวทิ่ม หัวตำ ไม่แพ้เด็กริมแม่น้ำฮัตสัน...เพราะของฟรีๆมีที....มาม๊ะ...เรามา ตีกัน ตีกัน

DIY...กระเป๋าเก็บของ...รก...รก

2010-08-16T19:58:00.000-07:00

หน้าร้อนกำลังจะหมด เลยต้องรีบรื้อบ้าน จัดของทาสีใหม่ก่อนหนาวจะมา ของทีี่เคยกองๆรกๆ อยู่ในถุงก๊อบแก๊บ ก็ได้เวลารื้อออกจัดใหม่ให้เป็นที่เป็นทาง หนึ่งในจำนวนนั้นก็คือเศษผ้าเล็กๆ ที่เล็กแต่ยังเอาเก็บไว้ใช้ทำอย่างอื่นเล็กๆได้อีก พวกนี้จะเอาทิ้งก็ทิ้งไม่ลง เลยกองรวมกันไว้ในถุงซะส่วนใหญ่ มาวันนี้...ไม่ไหวแล้วถุงก๊อบแก๊บ กองทับกันเป็นตั้งๆ เด็กโข่งเหน็บกลับมาว่า....อันสมบัติบ้าเมียข้านี้...เหมือนสมบัติพวกโฮมเลสเข้าไปทุกวัน

เลยต้องจัดการปัดกวาดรังกันซักเล็กน้อย เริ่มด้วยการหาทางกำจัดผ้า จำนวนหนึ่งที่ซื้อมาด้วยอาการสิ้นคิด ซื้อมางั้น เอามาทำอะไรยังไม่รู้ เหมือนผ้าเดนิม (ยีน) ผืนนี้ซื้อมาเป็นชาติยังคิดไม่ออกว่าจะทำอะไร

พลิกหนังสือพวกแต่งบ้าน ดูเล่นเห็นกระเป๋าใส่แมกกาซีนทรงนี้ เลยจำได้ว่าเคยอยากซื้อเข้าบ้าน แต่พอคิดว่าจะยอมควักตังค์จ่าย..อย่าเลย...เปลือง ก็เลยนึกได้ว่า งั้นก็เอาผ้ายีนหนาๆผืนนี้มาตัดเป็นกระเป๋าทรงคล้ายๆ เอาไว้ใส่่ของรกๆแทนถุงก๊อบแก๊บน่าจะมีสกุลรุนชาติกว่ากันเยอะ ของเราก็ขอเป็นแบบ minimal แล้วกัน เพราะจะใช้แทนถุงก๊อปแก๊บเท่านั้นเอง

ทำไปทำมาแทนที่จะได้กำจัดผ้าให้หมดกลับต้องแจ้นไปซื้อผ้ามาเพิ่ม เพราะเด็กโข่งหันมาเห็นควรด้วย....ขอด้วยซักห้าใบนะ!!...เอาไว้ใส่ของวางไว้บนชั้น แทนที่จะไปซื้อกล่องไอเกีย กระเป๋าแบบนี้วางบนชั้นติดผนังเหมือนกันหลายๆใบ ก็งามเรียบร้อยเหมือนกัน

กระเป๋าทรงนี้จริงแล้วเป็นกระเป๋าที่เย็บง่ายมาก....มันจะมีก็แค่ตรงหูที่ มันไม่มีรอยต่อ เลยต้องทำการควัก การล้วง กันนิดหน่อย เพราะเราเย็บด้วยจักร มันต้องมีการตีลังกากันเล็กน้อย เพื่องานออกมาแล้ว จะเรียบร้อยยิ่งกว่าแม่พลอยสอยผ้าซิ่น
แถมเป็นกระเป๋าทรงตูดกว้าง จุของใด้พอควร กะว่าจะทำไซด์ 14 " อีกซักใบ ไว้เอาไปซื้อกับข้าว

ซื้อผ้ายีนหรือแคนวาสงามๆตามใจชอบ ผ้าที่เห็นในรูปตัวนอกเป็นผ้ายีน ตัวซับในเป็นผ้าคอตต้อนหนา...(ผ้าหน้ากว้าง 45 ซื้ออย่างละ 1 เมตรผ้าจะเหลือ ถ้าซื้อ 1 หลาจะพอดีแบบกระดุกดิกไม่ได้)
ผ้ากาว 1 เมตร

ตัดแบบ...
ขนาดที่เอามาทำในรูปเป็นใบเล็กขนาดสูง 10 นิ้ว ถ้าต้องการใบใหญ่ปัง ให้เพิ่มขนาดตรงสี่เหลี่ยมด้านเท่าเอา ไม่ต้องเพิ่มขนาดด้านข้าง อย่างใบใหญ่เพิ่มความสูงและกว้างในสี่เหลี่ยมด้านเท่าด้านละ 14 นิ้ว ก็จะได้ใบใหญ่ หรือจะ 12 นิ้วก็พองาม ที่เหลือเท่าเดิม

จุดประๆ คือแนวเย็บ ที่เหลือคือแนวตะเข็บ ส่วนบนสุดตรงหูไม่ต้องมีตะเข็บ เพราะจะวางตรงสันพับของผ้า

ตัดผ้า....
1. พับผ้าเข้าด้วยกัน วางแบบโดยให้ส่วนหูที่ไม่มีแนวตะเข็บ ชิดรอยพับของผ้า ถ้าใช้ผ้าลายขวาง จะงามและดูดีมีสกุล ถ้าเล็งแนวผ้าให้ลายผ้าทั้งสองด้าน เป็นแนวตรงกัน แล้วก็ตัดตามแบบ รวมทั้งผ้าซับใน.....ส่วนของผ้ากาว...ตัดแบบไม่ต้องให้มีขอบตะเข็บ

2. เอาซับในไปรีดผ้ากาว...ตรงนี้...ถ้าอยากจะรีดผ้ากาวทั้งผ้าตัวนอก และผ้าตัวในก็ได้ ถ้าไม่มั่นใจว่าผ้าจะหนาพอ เพราะกระเป๋าแบบนี้เอาไว้ใส่ของ แล้วตั้ง เลยอยากให้มันอยู่ตัวนิดหนึ่ง...แต่ที่ทำในรูป รีดผ้ากาวแค่ส่วนของผ้าซับใน เพราะผ้ายีนตัวนอกอยู่ตัวอยู่แล้ว

เย็บหูให้ติดกับซับในเป็นอันดับแรก
1. เอาผ้าตัวนอก กับผ้าซับในมาประกบกัน (ให้ด้านถูกของผ้าประกบกัน) เข็มหมุด หมุดรอบตัว U ด้านใดด้านหนึ่ง แค่ด้านเดียว แล้วเย็บติดรอบตัว U
2. เย็บเสร็จเรียบร้อย ก็ขลิบตรงส่วนโค้งๆ เพื่อคลายความตึงของผ้า

3. เย็บตัว U หนึ่งด้านเสร็จแล้ว ก็เตรียมมาเย็บอีกด้าน...ช่วงเอาเข็มหมุด หมุด ให้ขยุ้มผ้าตัวนอกให้โป่งนิดหนึ่ง เพื่อว่าหลังจากเย็บติดกันแล้ว ผ้าซับในจะไม่เกินผ้าตัวนอกออกมาให้เสียดตา

4. การเย็บตัว U ที่สอง เราจะไม่เย็บตลอดแนว จะเย็บแค่ช่วงตรงๆทั้งสองฝั่ง แล้วเว้นช่วงโค้งๆเอาไว้สำหรับเป็นช่องปลิ้นปล้อนผ้าออกมา

5. จากนั้นก็ทำการกลับผ้า ปลิ้นผ้าออกมา ผ่านทางช่องตรงทางโค้งที่เว้นรอยเย็บไว้....ไม่ต้องตกใจเอามือแนบอก...ปลิ้นๆกลับๆออกมาง่ายๆ ดึงๆทึ้งๆแต่พองาม พอดี ให้สมกุลสตรีไทย จากนั้นก็พับแนวตะเข็บกลัับเข้าไป แล้วรีดให้เรียบเพื่อการสอยปิด

6. จากนั้นก็ย้ายก้นงามๆมานั่งสอยปิดช่องโหว่หน้าทีวี....เป็นอันว่าเสร็จขบวนการซับซ้อนไม่ซ่อนเงื่อน ของการใส่ซับในด้วยจักรของกระเป๋าประเภทนี้ เสร็จแล้วก็ทำการรีดให้เรียบเป็นสัน เป็นอันว่าเสร็จโดยสิ้นเชิงในส่วนของหูกระเป๋า

พร้อมประกอบตัวกระเป๋า

ประกอบตัวกระเป๋า...
1. แยกส่วนผ้าตัวนอก กับผ้าซับในออกจากกัน แล้วเอาแต่ละส่วนมาประกบด้านถูกของด้านนั้นๆเข้าด้วยกัน...อย่าได้แคร์ส่วนหูกระเป๋า...เมื่อเสร็จแล้วก็จะเจอกันอีกครั้งหนึ่ง

2. เมื่อประกบเข้าด้วยกันทั้งสองส่วนเรียบร้อยแล้ว ก็หมุดให้รอบ พร้อมเย็บ

3. เย็บตามรอยประสีดำ เริ่มจากส่วนผ้าตัวนอกเย็บยาวตลอดจนสุดผ้าซับใน....เว้นตรงส่วนมุมเล็กๆเอาไว้ ยังไม่ต้องเย็บติดกัน และเว้นช่องตรงก้นกระเป๋าในส่วนซับใน (ตามรูป) ไม่ต้องเย็บติดกัน เพื่อเอาไว้เป็นช่องกลับผ้าอีกที

การเย็บประกอบกระเป๋า...ถ้าไม่มั่นใจว่าด้ายที่ใช้จะแข็งแรงพอ ก็ทำการเย็บซ้ำสองรอบในรอยเย็บเดิม

เย็บก้นกระเป๋า
4. จับมุมผ้าช่องเล็กๆที่เว้นการเย็บไว้ จับมาประกบให้ขอบตะเข็บชนกัน แล้วหมุด...ทำให้ครบทั้งสี่มุม แล้วทำการเย็บติดกันจนครบ

5. เราก็จะได้ก้นเนียนๆมาหนึ่งก้น กับก้นโหว่ๆอีกหนึ่งก้น...แล้วก็ทำการควัก การปลิ้นกันอีกหนึ่งรอบ กลับให้ผ้าด้านผิดออกมาทางก้นโหว่จนกลายเป็นผ้าด้านถูก...ทุกอย่างจะออกมาเองจนถูกหมดทุกอย่าง

6. เย็บปิดก้นโหว่โดยการพับตะเข็บกลับเข้าไปแล้วเย็บติดเลย....หรือจะสอยเก็บให้เนียน...จนแม่พลอยเคืองก็ไม่ผิดกฎ จากนั้นก็ยัดซับในใส่เข้าไปในกระเป๋า...เป็นอันเสร็จเรื่อง

ได้กระเป๋าทรง Magazine Tote เวอร์ชั่นผ้ามาหนึ่ง สอง สาม สี่ใบ เอาไว้ใส่ของอะไรก็ได้ที่ต้องการใส่ ใส่ผ้าเช็ดตัววางไว้ในห้องน้ำ ใส่หนังสือ ใส่ไหม ใส่หมอน ใส่ได้หมด แล้วเอาถุงก๊อปแก็บที่เหลือไปใส่ขยะแทน

ไปเล่นทรายที่ Long Beach, NY

2010-08-01T20:46:00.000-07:00

หลังจากฟาดหัว ฟาดหาง กินกลางตลอดตัวแม่....เออี....ศรีไม่ทน...จนถึงแก่ความพอใจไปแล้ว เราก็จัดการไปเดินสะบัดตูดริมทะเลซะ ผ่านการทำงานกับเออีมาก็พอประมาณ รู้เข้าไปถึงไส้ถึงพุงว่าเออีที่ดี ที่เก่ง เค้าทำงานกันยัง...หลังจากล้างมือ ล้างถ้วย คว่ำชามจากงานโฆษณา ก็ไม่คิดว่าจะต้องมานั่งชักคะเย้อกับเออีกันอีก ไม่วายยังต้องเจออีกหนึ่งติ่ง

แถมติ่งนี้เป็นติ่งอ่อน....ที่พร้อมจะทำให้เส้นสมองเราเพลียได้ทุกเมื่อ บริษัทไหนมีเออีฉลาด ว่องไว หลักแหลม บริษัทนั้นมีบุญ แต่ถ้าในทางตรงข้ามทั้งหมดทั้งสิ้น บริษัทนั้นเหมือนบ้านมีปลวก ขึ้นชื่อว่าปลวก บ้านใหญ่แค่ไหนแก๊งค์คุณปลวกเค้าก็สามารถทำให้พังลงมาได้เหมือนกัน

ช่างพอเหมาะ พอดี ได้รับคำชวนให้ไปเที่ยว Long Beach วันเสาร์ ไปปาร์ตี้กันก่อนหน้าร้อนจะหมด เป็นบ้านของเพื่อนที่บริษัทที่เด็กโข่งเคยทำงานด้วย บ้านเค้าอยู่ห่างจากทะเลแค่บล๊อกเดียว ข้ามถนนหนึ่งไฟแดงเล็กๆก็ถึง.....ทุกๆหน้าร้อน เค้าจะจัดปาร์ตี้เล็กๆชวนคนสนิทๆมานั่งเม้าท์ นั่งกินกันที่บ้าน ใครอยากเล่นทะเลก็ลงไป แล้วค่อยขึ้นมากินกันที่บ้านช่วงเย็นๆ

ไปกี่ครั้งเราไม่เคยลงทะเลกันซักครั้ง....เพราะไม่ปลื้มทะเลน้ำเย็น เห็นว่าแดดมันปรี้ยงปร้างตาแทบบอดขนาดนั้น แต่นั่งบนหาดยังได้ลมเย็นๆ เย็นแบบว่าถ้าลองโดนน้ำอีกซักนิด ก็จะได้หนาว ส่วนคนเค้าก็ว่าน้ำแบบนี้เป็นเสิศ ประเสริฐศรีเค้าแล้ว ก็เลยว่างั้นคุณๆลงไปเล่นน้ำเถอะ อิชั้นจะร่าเริงเอาหัว (เข่า) ไถทรายอยู่ตรงนี้หล่ะ

ก่อนไปทะเล ก็ลงแรงหนึ่งวันตัดรอมเปอร์ขาสั้น ลายดอกจี๊ดจ๊าดชุดใหม่หนึ่งชุด จัดแจงทาเล็บเท้าสีชมพูแร๊ดแปร๊ดดดด เด็กโข่งถึงขั้นค้อน....ต้องมีชุดไปทะเลดั๊วะ...แน่ซิย้าาา...มันเป็นการเคารพสถานที่ แล้วก็หนีบช้างดาว-วอนนาบีคู่ใจ ใส่หมวกสาวสวนแตง ปีกกว้างๆสองวากันหน้าดำ(ไปมากกว่านี้) ขึ้นรถไฟออกจากแมนฮัตตั้นกันไป ใช้เเวลาแค่ 45 นาทีก็ถึง

ลงทุน 3 เหรียญ ลงแรงกระทืบจักรหนึ่งวัน....เพื่อ rompers ชุดนี้ คู่กับหมวกสาวสวนแตงด้านหลัง พร้อมใส่ไปตะแร๊ดแตร๊ดริมทะเล

ทุกปีซูซานกับร๊อบจะแวะมารัับ แต่ปีนี้เค้าย้ายบ้านใหม่ เราไม่ใช่ทางผ่านเค้าอีกต่อไป เลยต้องขึ้นรถไฟกัน ซึ่งก็ได้บรรยากาศสบายๆไปอีกแนว ยังพูดกับเด็กโข่งว่า มีความรู้สึกแว๊บคิดถึงการไปเที่ยวเสม็ดขึ้นมาได้เหมือนกัน ช่วงอยู่กรุงเทพ เที่ยวเสม็ดกันเกือบจะทุกเดือน ด้วยความที่ไปกันได้ง่ายๆ เที่ยวกันตั้งแต่เด็กยันแก่ ยิ่งพอมาทำงาน พอเย็นวันศุกร์ทีหาเรื่องขับรถกันออกไปแล้ว ถึงเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น เที่ยงคืน ตีหนึ่ง หาเรือข้ามเกาะได้ตลอด

เทอร์รีเตรียมบัตรผ่านเข้าหาดให้ทุกคน เพราะถ้าไม่มีบัตรผ่านทางอย่างหวังจะได้เข้าไปแตะทราย เจอกฎนี้ตอนไปเที่ยวทะเลที่ประเทศนี้ครั้งแรกเล่นเอาไส้ติ่งหด....จะเข้าไปเกลือกหาดทราย ลงทะเล....ต้องเสียตังค์ด้วย!!!! แถมต้นไม้ให้หลบแดดก็ไม่มีซักต้น ร้านขายส้มตำก็ไม่เห็น เลยต้องนั่งพินิจพิเคราะห์ทำไมเค้าต้องเก็บตังค์ พอตกหกโมงเย็นถึงได้รู้ความ

หกโมงเย็นปุ๊บไลฟ์การ์ดเค้าจะเป่าปรี๊ดดดดดๆๆๆ เรียกทุกคนขึ้นจากน้ำ เพราะหมดเวลาเค้านั่งเฝ้าแล้ว จากนั้นก็จะมีรถมาเกลี่ยหาดเก็บขยะ เกลี่ยทราย กลบรอยเท้าให้พื้นทรายกลับมาเรียบเอี่ยมอ่องประมาณพรมแดง พร้อมไว้สำหรับวันใหม่

เค้าเลยต้องหาตังค์เป็นค่าดูแลหาดนั้นเอง....หาดที่นี่ถ้าไม่มีไลฟ์การ์ด นั่งประจำบัลลังค์แดงอยู่บนหาด จะถือว่าเป็นหาดปิด ทางเข้าบางจุดอาจเปิดอยู่ แต่ถือว่าเป็นหาดที่ไม่เปิดให้ใช้ ใครจะเข้าไปเดินเล่นในหาดก็ได้ (ไม่มีคนนั่งเก็บตังค์ ช่วงหาดปิด) แต่ถ้าเกิดป้าวาฬเพชรฆาตรเธอปุ๊ปปั๊บโผขึ้นจากน้ำ ทิ้งตัวเข้าใส่ หรืออมคนเล่นน้ำเข้าไปก็จะโทษใครไม่ได้ เพราะเค้าบอกแล้วว่าหาดปิด ไม่มีไลฟ์การ์ดหล่อล่ำมาช่วยเป่านกหวีดใส่หู หรือเอานิ้วจิ้มตาป้าวาฬ ให้คายร่างคุณๆออกมา

ถ้าคิดว่าจะฟ้องเอาตังค์....ก็คงต้องฟ้องป้าวาฬตัวเดียวเท่านั้น

ถึงแม้ทะเลจะไม่ใช่อย่างที่เราคุ้นเคยอย่างที่บ้าน แต่การได้ออกไปนั่งเกลือกกลิ้งในที่กว้างๆ ได้ยินเสียงคลื่น เท้าได้แตะทราย ยื่นหน้าโต้ลม มันทำให้ชีวิตเบาขึ้นอีกเยอะ....อีกไม่นานใบไม้ก็จะร่วงกันอีกแล้ว ช่วงนี้เลยต้องหมั่นออกไปตากลมร้อนให้คุ้มค่าการรอคอย

ศูนย์บัญชาการ เก็บค่าเช่าแผงตลาดแฮนด์เมด Etsy

2010-07-24T22:25:00.000-07:00

ภาพจาก Apartment Therapy

ถ้าจะว่าไป Etsy ก็คือเหมือนตลาดสด มีเขียงหมู แผงผัก แผงปลา บ้านเราดีๆนี่เอง....มีแผง มีพื้นที่ให้เช่า มีคนเก็บค่าเช่าแผง แต่มันต่างตรงที่ Etsy ไม่มีพนักงานแต่งตัวเนียบ....ถ้าเป็นชายก็ผมเรียบแปร้ มันแผล๊บ ถ้าเป็นหญิงก็ผมตีโป่ง ใส่แหวนเพชรเม็ดเท่าไข่....เดินนวยนาดพร้อมประเป๋าหนังหนีบรักแร้ เดินเข้าตลาดตามเก็บค่าเช่าแผง

Etsy ไม่มีเขียงหมู แผงผัก แผงปลา ให้เช่า....ใครต้องการค้าขายใน Etsy ต้องเป็นพวกมีฝีที่มือเท่านั้น เค้าถึงยอมให้ขายของในตลาดเค้า....ต้องเป็นสินค้าทำจากมือคนขายเองล้วนๆ เค้าถึงยอมให้ขายในตลาดเค้า จะมาทำเมาไปแอบซื้อมา แล้วมาขาย เค้าจับได้ ก็โดนปิดกันไป...บางครั้งมีอายกันบ้าง เพราะโดนประนามจากหมู่แม่ค้าด้วยกัน

เริ่มรู้จัก Etsy มาตั้งแต่เค้าเริ่มเปิดได้ประมาณปีสองปี จากกลุ่มคนรักงานแฮนด์แมด และต้องการหาที่ขายงานพวกนี้เลยก่อตั้งเว็บขึ้นมา....ถึงวันนี้ Etsy โตขึ้นเหมือนต้นไม้ที่บำรุงด้วยสารกัมมันตภาพรังสี มันโตฮวบ โตฮาบ ภายในระยะเวลาอันสั้น

จากคนทำงานสิบกว่าคน ตอนนี้เพิ่มเป็นเจ็ดสิบห้าคน รวมกันอยู่ในพิ้นที่กว้างๆ ทำงานไป เล่นไป....เดี๋ยวนี้สถานที่ทำงานรุ่นใหม่ๆ มักจะออกแบบสถานที่ทำงานให้เป็นสนามเด็กเล่น ทำไป เล่นไป มีแล๊บให้ทดลองเย็บนู้น ยัดนี้ ทำอะไรก็ได้เท่าที่สมองอยากทำ....ส่วนมากจะเจออยู่ในกลุ่มพวกนักสร้างสรรค์ต่างๆ ถ้าพวกยักษ์ใหญ่อย่างกูเกิ้ล ก็มีให้ทุกอย่างที่จะอำนวยความสะดวกพนักงาน ซักผ้า รีดผ้าให้ เลี้ยงลูกให้ ทำกับข้าวให้กินฟรีสามมื้อ มีโรงหนังให้ดู มีสนาม golf ให้เล่น....ทำทุกอย่างที่ช่วยให้พนักมีพื้นที่สมองให้กับงานได้มากที่สุด เสริมสร้างบรรยากาศ ตกแต่งภายในที่ทำงาน ในแบบที่ช่วยกระตุ้นต่อมสร้างสรรค์.....ไม่ใช่วันๆ ให้มันเห็นแต่ฝากั้นโต๊ะ สีเทาๆเน่าๆ กับไฟเพดานจ้าๆขาวๆ บรรยากาศที่ทำงาน มีส่วนอย่างมากในการสร้างสรรค์งาน แต่ทำไมส่วนใหญ่เจ้าของตัวเบ้งๆเค้าไม่ค่อยนึกถึงกัน

แก้วกินได้....เมื่อโลกขับเคลื่อนด้วยหัวคิดหนุกๆ

2010-07-18T22:16:00.000-07:00

เข้าไปนั่งหาเรื่องราวเกี่ยวกับการดำรงค์ชีวิตแบบบ้านๆพื้นๆ ปลูกผัก หาหญ้าเลี้ยงควาย เลี้ยงไก่ ขุนหมูกินเอง ( sustainable living) เดินไปเรื่อยจนไปเจอเข้ากับ the way we see the world กลุ่มดีไซด์เนอร์ ที่มักจะเฉาะไอเดียออกมากรีดกรายให้ตาสว่างกันอยู่เนืองๆ แล้วก็เจอเอากับผลงานแก้วกินได้ของเค้า เห็นแล้วถูกใจ....จะใช้ดี ใช้ได้แค่ไหนยังไม่ได้คิดต่อ ขอแค่ เห็นไไอเดียที่เป็นรูปเป็นร่าง จับต้องได้ออกมาแล้วคลิก.....ก็ปลื้มได้แล้ว

ภาพจาก Yanko Design

เป็นแก้วที่เค้าออกแบบไปร่วมงาน Jell-O Mold ครั้งท่ี2 ในบรู๊คลิน เป็นงานที่ท้าทายให้เหล่าบรรดานักดีไซนด์ เชฟ นักทดลองต่างๆ หาเรื่องเล่นกับผงเจลาติน คือเอาเจลาตินไปทำอะไรก็ได้ที่มันได้เรื่องได้ราวมากกว่าการเอาใส่ปาก กลุ่มนักออกแบบจาก the way we see the world ชนะในครั้งนี้ด้วยการออกแบบแก้วใส่น้ำจากผงวุ้นนี้เอง กินเสร็จแล้วหมั่นใส้แฟน เผลอกัดขอบแก้วขาด ปากคนกัดก็ยังสวยเป็นรูปเป็นร่าง แต่แก้วนั้นฉีดขาดเพราะแรงหมั่นไส้ไปเรียบร้อย

เราเรียกไอเดียอย่างนี้ว่าไอเดียดิบ ไอเดียสด มันยังสดที่ยังต้องคิดต่อ....แต่ก็ไอเดียสดๆอย่างนี้แหล่ะที่ช่วยสร้างโลก เพราะฉะนั้นไอเดียสดคือสิ่งจำเป็นของการพัฒนา....ส่วนไอเดีย....สอย....ที่ไปสอยเค้ามา....เราต้องแผ่เมตตาให้

Sidewalk Catwalk Exhibition 2010

2010-07-13T20:29:00.000-07:00

มีเหตุให้ต้องฝ่าฝนออกไปหอบผ้า หอบผ่อน จากละแวก Garment District (เรียกเป็นภาษาบ้านเราก็ย่านพาหุรัด สำเพ็ง นั้นเอง) เป็นย่านขายผ้า ขายอุปกรณ์การทำเสื้อผ้า ทำทุกอย่างที่เกี่ยวกับแฟชั่น นักเรียนแฟชั่นจะคุ้นเคยกับย่านนี้ดี หนึ่งในตึกของ Parsons ก็อยู่ย่านนี้ แต่เราไม่เคยมาเรียนตึกนี้ ส่วนใหญ่จะเรียนที่ตึกบนถนนห้าแถวบ้าน ตึกรามแต่ละหลังแถวนั้น จะเป็นแหล่งผลิต แหล่งสมอง ของแบรนด์ๆทั้งหลาย ร้านขายผ้าก็จะอยู่กันไปทั้งแถบ บางร้านต้องขึ้นลิฟกันไป สามสี่ชั้นถึงจะเจอร้าน เรียกได้ว่าถ้าไม่ใช่คนในวงผ้าผ้า จะไม่รู้เลยว่าตรงมุมไหนซอกไหน มีร้านอะไรอยู่

ยังจำได้ครั้งแรกที่อาจารย์สั่งให็ทำ Mood Board แนะนำให้ไปเดินดูผ้าที่ร้าน Mood Fabric บอกที่อยู่มาให้เสร็จสรรพ ถึงเวลาเราไปถึงกับงง เพราะมันอยู่ในตึกเก่าๆ ต้องรอลิฟขึ้นไป ในตัวลิฟจะมีพนักงานแต่งตัวเหมือน Tom Hanks ช่วงที่เป็นพนักงานเก็บตั๋วรถไฟ The Polar Express เป็นคนเลื่อนปิดประตูลิฟ ซึ่งเป็นประตูเหล็กซี่ๆเหมือนประตูร้านขายของชำเก่าๆบ้านเรา แล้วก็กดชั้นให้ ถึงเวลาประตูลิฟเปิดออก ก็เป็นประตูร้านพอดี.....เดินเข้าไป....แม่เจ้าโว้ยยย....มันมีแต่ผ้า กับผ้า วางเป็นชั้นๆกันขึ้นไปยันเพดาน แบ่งเป็นล๊อกๆ เหมือนการจัดชั้นในซูปเปอร์มาร์เก็ต แบ่งเป็นประเภทของผ้ากันไป เรากลายเป็นเด็กออทิสติคไปห้านาที สมองแจ่มแจ้งอยู่อย่างเดียวคือ กรูจะซื้อยังไงให้หมดหล่ะเนี้ย......มันน่าซื้อไปหมด

ร้าน Mood เป็นร้านคุ้นเคยของเหล่าคนทำเสื้อผ้า ถ้าได้ดูรายการ Project Runway ที่เห็นเค้าไปเลือกซื้อผ้ากัน ส่วนใหญ่จะเป็นที่ร้านนี้ เราเองจะขึ้นไปดูผ้า หาไอเดียจากลายผ้า อยู่บ่อยๆ แต่ถ้าจะซื้อ จะลงมาหาเอาจากร้านเล็กๆข้างล่าง เพราะถ้าโชคดีจะได้ราคาถูกกว่าเยอะ

เดินซื้อของเสร็จ ก็หันหลังกลับบ้านเลย วันนี้ไม่มีการอ้อยอิ่งแทะเล็มหนุ่มขายผ้าหวังผ้าราคาถูกอย่างเคยๆ เพราะบรรยากาศไม่ให้ ฝนลงปรอยๆ ซับเวย์มีปัญหา ขี้เกียจรอนาน เลยตั้งใจเดินกลับบ้าน จากถนน 39 (ย่านไทม์สแควร์) กลับอีสวิลเลจถนน 8 วันนี้เลยใส่รองเท้าผ้าใบเพื่อการเดินอย่างเต็มที่ ไม่มีการทำสวยแต่เจ็บใดๆทั้งสิ้น

ช่วงข้ามถนนจาก 7 แอเวนู มาถนนบรอด์เวย์ เห็นกลุ่มชายฉกรรณ์บึกบึนแข็งขัน กำลังเข็นหุ่นโชว์ชุดข้างถนนอยู่ เลยนึกขึ้นได้ว่ามีนิทรรศการณ์โชว์หุ่นของเหล่าดีไซนด์เนอร์อยู่บนถนนบอร์ดเวย์ ชื่องานคือ Sidewalk Catwalk เป็นนิทรรศการณ์ที่จัดโดยกลุ่มผู้ข้องเกี่ยว ผู้พัฒนา ข้องเกี่ยวกับวงการแฟชั้น และย่านพาหุรัดนิวยอร์คแห่งนี้ จัดเพื่อสร้างแรงหึกเหิมให้ย่าน Garment District รวมถึง Fashion District ได้มีการเคลื่อนไหวกันหน่อย หลังจากซึมๆเหมือนโดนยาเบื่อในช่วงเศรษฐกิจเละเป็นขี้อยู่อย่างนี้
สาวตัวลายตัวนี้เป็นหุ่นของ Diane Von Furstenberg

หุ่นพวกนี้เป็นหุ่นที่ตกแต่งโดยดีไซน์เนอร์จากแบรนด์ต่างๆ โดยจะผลัดเวียนกันไปเอามาโชว์ เราไปถึงช่วงกำลังจะเปลี่ยนคิวพอดี เลยถ่ายอันที่โชว์อยู่กลับบ้านมาด้วย

ว่าไปแฟชั่นกับนิวยอร์คมันเป็นของคู่กันจริงๆ ในแง่ของเรื่องฉาบฉวย มาเร็วไปเร็ว...แทบจะทุกเรื่อง เป็นเมืองที่ขับเคลื่อนด้วยการตลาด และการสร้างสรรค์ ที่เกี่ยวกับเทรน กับงานออกแบบ งานแฟชั่น อายุของงานพวกนี้จะสั้น ใครอยากอินเทรนก็ต้องรีบคว้าทันทีที่ออกมา ช้าไปสองสามเดือน ก็จืดทันที เพราะมีของใหม่ที่พร้อมจะออกมาเขี่ยของเก่าทิ้งในทุกๆนาทีเข็มนาฬิกาเดิน

หุ่นของ Elie Tahari

มันถึงมีประโยคเด็กสำหรับนักล่าฝันที่จะมาลงสนามในนิวยอร์ค "If you can make it here, you can make it anywhere." เราเองก็ไม่รู้ว่าจริง หรือไม่จริง...เพียงรู้แต่ว่า...จะเข้าไปเต้นอยู่ในวงการแฟชั่น หรือการออกแบบ เป็นผู้นำเทรนใหม่ที่นี่ คุณต้องสวมเสื้อเกราะยี่ห้อ B-itchy แทนชุดชั้นใน....จะได้ไม่สะทกสะท้าน กับพลัง B-itchy ที่มักจะโถมเข้าใส่ จากทุกๆด้าน แล้ววันหนึ่งผิวหนังคุณจะค่อยๆหนาขึ้นเป็นภูมิต้านเองโดยอัตโนมัต

หุ่นของ Rachel Roy

ตำแหน่งแฟชั่นดีไซน์เนอร์ในนิวยอร์ค มีมากพอๆกับแขกขายคะบาบ ขายฮอตดอกริมถนน แต่ใครจะเป็นหัว เป็นหางได้มากแค่ไหนเป็นเรื่องที่น่าชม น่ามอง น่าฟังทั้งสิ้น

ตัวนี้ของป้าพังค์ Betsey Johnson

ดูเหมือนจะเป็นอาชีพทำเงิน แต่ในความเป็นจริงอาชีพนี้ในนิวยอร์ค ทำเงินได้น้อยกว่ากราฟิคดีไซน์เนอร์ แต่ต้องลงทุนสร้างเปลือกมาหุ้มตัวเองมากกว่าอาชีพอื่น ด้วยความที่คู่แข่งขันมันเยอะเกิน....เพราะถ้าไม่เด้ง มันก็ไม่โด่ง

รอเปลี่ยนตัวใหม่ ของดีไซน์เนอร์คนใหม่

พบสาวน่องลาย

2010-07-10T15:20:00.000-07:00

ร้อนแสนร้อน ออกไปเดินหาไอติมกินหน้าบ้าน จิตใจเบิกบาน แถมด้วยตาบานขึ้นอีกสองเท่า เพราะสาวๆกระโปรงบาน เต็มบ้านเต็มเมือง หน้าร้อนที่นี่ไม่มีเบื่อ แค่ออกมานั่งมองสาวๆแต่งตัวกันก็เพลินสุดๆ เพราะเหล่าคุณๆจะแต่งกันแบบตัวใครตัวมัน ไม่มีซ้ำ.....มองหาประเภทแต่งเหมือนกันเป็นพรื้ด เหมือนออกมาจากกระป๋องเดียวกัน โรงงงานเดียวกัน แถวนี้หายาก

Cute...Pie

2010-06-15T19:26:00.001-07:00

นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์สองสามนาทีก็เสียตังค์ได้ภายในสองสามนาที เปิดเข้าไปใน Etsy front page ชมของสวยๆงามๆ บำรุงลูกตา.....เมื่อลูกตาได้รับการบำรุง กระเป๋าตังค์ก็มักจะรั่วไปพร้อมๆกัน....เสียตังค์เพราะชอบของเค้า

เข้าไปเจอ ร้านนี้ อยู่หน้า front page พอดี เลยคลิกเข้าไปเที่ยวในร้านเค้าแล้วก็เข้าไปเจอเอากับแก๊งค์ kewpie แก็งค์นี้เข้า และด้วยท่าทาง หน้าตา หน้าตบของเจ้าตัวพุงกลมตัวนี้ กระเป๋าตังค์เราเปิดโดยอัตโนมัต

ครั้งแรกที่เรารู้จักตุ๊กตาผมแหลมตัวนี้ก็จากหนังสือ BR ของอา ซึ่งเป็นหนังสือแฟชั่นอันโด่งดัง ในยุคดอกไม้บานของบ้านเรา จำได้ว่ามันเป็นการ์ตูนภาพประกอบอยู่ในหนังสือ แล้วเราก็หลงรักมันมาตลอด ชอบตัดเอามาแปะสมุดการบ้าน หัดเขียนก.ไก่ ส่งครูเอมอร ไม่ก็วาดตามแล้วแปะตามฝาบ้านเต็มไปหมด เพราะคุณสมบัติตาโตๆ พุงป่องๆ และผมแหลมๆ....ที่สุดท้ายคุณสมบัติเหล่านี้เข้ามาอยู่ในตัวเราหมด ตาโตๆ พุงป่องๆ บางวันก็จะมีผมแหลมๆมาบ้างตามอารมณ์...แต่...อย่าได้หวังว่าจะดูน่ารักอย่างคิวพี...อย่าได้หวังแม้แต่นิดเดียว

ตุ๊กตาคิวพีตัวแรกผลิตขึ้นเมื่อปี 1912 โดยบริษัททีมีชื่อเสียงทางการผลิตตุ๊กตาของเยอรมัน หนึ่งนั้นคือบริษัท Kestner เป็นตุ๊กตาที่ผลิตตามภาพประกอบที่วาดโดย Rose O' Neil ซึ่งวาดให้นิตยสารผู้หญิงของอเมริกาชื่อ Ladies' Home Journal ส่วนศิลปินที่ปั้นตัวตุ๊กตาเพื่อเป็นแบบการผลิตคือ Joseph Callus

ในช่วงที่ Kestner ผลิตคิวพีออกจำหน่ายอยู่แถวบ้านเค้า....แถวบ้านเราคุณพี่ญี่ปุ่น ก็ก๊อปของเค้าออกมาขายซะด้วยเลย ญี่ปุ่นในยุุคนั้นก็คือพี่จีนในยุคนี้นัั้นเอง ใครทำอะไรมาเด็ดๆ พี่แกทำได้หมด เล่นเอาบางคนยังคิดว่าคิวพีคือตุ๊กตาที่เริ่มมาจากญี่ปุ่น.....ญี่ปุ่นหยิบของเค้ามาแบบไม่บอกไม่กล่าว แล้วก็มาปรับหน้าตาให้แบ๊วหนักขึ้นไปอีกนิด ตามสไตล์ญี่ปุ่น เพราะฉะนั้น ตุ๊กตาคิวพีตาโตเกือบเท่าหัว ในหนังสือ BR ในบ้านเรา ก็เป็นตุ๊กตาคิวพี่สไตล์ญี่ปุ่นนั้นเอง

ภาพประกอบวาดโดย Rose O' Nail จาก wiki

บริษัทมายองเนสของญี่ปุ่นก็ได้จับเอาเจ้าคิวพีไปเป็นมาสคอต และชื่อของบริษัท ชื่อ QP พร้อมทั้งเอาตัวตุกตาเป็นโลโกของผลิตภัณฑ์ด้วย ส่วนที่อเมริกา เจ้าคิวพีพุงกลมตัวนี้ก็เป็นสัญลักษณ์ของร้านขายเบอร์เกอร์ ชื่อ Kewpee Hamburgers

ส่วนเรานั้น เป็นเรื่องของความลุ่มหลง พุงกลมๆ กับหัวทรงคิวพีล้วนๆ....ที่เป็นเหตุให้ได้เสียตังค์ ตั้งแต่เช้า เพราะตื่นมาแต่เช้าเห็นแล้วมันทำให้เรายิ้มแตก....12 เหรียญก็ยอมจ่าย

นิทานหิ่งห้อย....แสงน้อยๆ ที่ส่องสว่างยิ่งกว่าถ่านไฟฉายตรากบ

2010-05-16T22:40:00.000-07:00

เข้าไปฟังพี่กิ๊กเล่านิทานหิ่งห้อย ฟังจบแล้วก็เดินตาเยิ้ม ตาย้อย ออกมา...กี่ปีกี่ชาติ กี่เดือน กี่ตะวัน ก็ยังสร้างรอยยิ้มแตกให้ได้ทุกช่วงเวลา...อยากจะบอกว่า รักแล้วรักเลย

อีกหนึ่งวันเบาๆ...กับขนนกเบาๆ

2010-05-08T21:24:00.000-07:00

แขวนไว้ริมถนน 3...ใครใคร่ชม ให้ชม....ใคร ใคร่ซื้อก็ขาย อีกหนึ่งวันเบาๆในนิวยอร์ค

รักเธอประเทศไทย

2010-05-02T22:42:00.000-07:00

ไม่เสียแรงที่หลงรัก แหกปากร้องเพลงพี่หรั่งมาตั้งแต่อ้อนแต่ออก...ฟังเมื่อไหร่คึกเมื่อนั้น

เป็นตัวเป็นตน รวมเป็นคนขึ้นมาได้ จะโตจะตายไม่แน่นอน จะตึงจะตัง ขึงขัง หรือโอนอ่อน แล้วแต่ทำเพื่อใคร
จะดีจะเลว เธอก็ยืนเคียงข้าง จดจำไม่จางยังซึ้งใจ จะเป็นจะตายดีร้ายซักเพียงใด ฉันทำได้เพื่อเธอ
สาบาน...ว่าไม่เสียใจ เสียใครไม่เท่าเสียเธอ จะยอมให้ใครมาทำร้ายเธอเป็นไปได้ไง แม้ตายก็ต้องยอม

จะดีจะเลวเธอก็ยืนเคียงข้าง จดจำไม่จางยังซึ้งใจ จะเป็นจะตายดีร้ายซักเพียงใด ฉันทำได้เพื่อเธอ
สาบาน...ว่าไม่เสียใจ เสียใครไม่เท่าเสียเธอ จะยอมให้ใครมาทำร้ายเธอเป็นไปได้ไง แม้ตายก็ต้องยอม
ของใคร ใครก็หวง หวงเธอเท่าดวงใจ ขอเธอไม่ต้องหวั่นไหว หลับเถิด หลับให้สบาย

สาบาน...ว่าไม่เสียใจ เสียใครไม่เท่าเสียเธอ จะยอมให้ใครมาทำร้ายเธอเป็นไปได้ไง แม้ตายก็ต้องยอม
รักเธอประเทศไทย

อย่ามาเหมาว่าตัวแดง ตัวเหลือง....เราแค่รักเธอประเทศไทย เพียวๆเดี่ยวๆ....เสื้อเหลืองก็จะใส่ หมวกแดงก็จะสวม กางเกงลายดอกก็มีมาก เราแค่เป็นคู่อริกับพวกทำร้ายประเทศ ไม่รู้จักบุญคุณแผ่นดิน ไม่ว่าอ้ายอีหน้าไหน

British Invasion, I want one.

2010-05-01T09:48:00.000-07:00

ออกไปเดินเล่นกับพี่สาวคนงาม โฉบเข้าไปในร้าน Anthropologie เป็นร้านที่เรามักจะหลงงมงาย เข้าไปเดินลูบไล้ ของในร้านเค้าเป็นประจำ และก็น้อยครั้งที่จะได้ของติดมือออกมาจากร้านนี้ เพราะมันจะทำให้กระเป๋าตังค์เราผอมโดยไม่จำเป็น คุณพี่สาวบอกว่าหลายครั้งที่ซื้อของจากร้านนี้ แต่พอกลับถึงบ้านแล้วตื่น....."ซื้อมาทำไมว้าาา"

แต่เราก็ยังคงเวียนเข้าเวียนออกเช็คของเป็นประจำ เข้าไปเพิ่มอาหารให้ลูกตา เพราะชอบงานดีไซน์โดยรวมของร้านเค้า ล่าสุดเข้าไปป๊ะเข้ากับ ottoman ตัวเป้ง ลายธงชาติอังกฤษตัวนี้เข้าเต็มตา....พระพุทธเจ้าข้า....อยากแสดงความเป็นเจ้าของอย่างแรงๆ เราคนหนึ่งที่เห็นว่า graphic ธงชาติอังกฤษเป็นงานออกแบบที่สวย เพราะฉนั้นทุกครั้งที่เห็นลาย Union Jack บนงานดีไซด์ต่างๆ มันทำให้เราหยุดมอง และหลายครั้งที่ต้องคว้าเอามาครอบครองซะทุกที

แต่ชิ้นนี้มันใหญ่เบิ้ม...เลยต้องฝากๆไว้ก่อนเถอะไอ้เรือง...ไว้มีพื้นบ้านเป็นของตัวเองเมื่อไหร่ จะขอแบบนี้ตั้งกลางห้องซักตัวเต็มๆ

เยี่ยมเยียนเลดี้ลิเบอร์ตี้

2010-04-26T20:00:00.000-07:00

ตั้งแต่ย้ายถิ่นฐานจากเมืองไทย มาแล่นแต้อยู่นิวยอร์คเกือบจะสิบปีเข้าไปแล้ว เรายังไม่เคยย่างเท้าไปแตะสถานที่ "ต้องไป" ในนิวยอร์คอีกหลายที่เลย เพราะกลัวว่าสถานที่ที่เป็นไอค่อนเมืองเค้าเหล่านั้นจะะพังพาบลงมาอีก....คำกล่าวหาของเหล่าบรรดาเพื่อนๆผู้เป็นที่รักทั้งหลาย ได้ให้ไว้มันยังก้องอยู่ในหู...."เพราะแกคนเดียวเท่านั้นเห็นมั๊ย แค่ตรีนน้อยๆของแกแตะแผ่นดินอเมริกา ไอค่อนความรุ่งเรื่องของเค้าถล่มลงมาต่อหน้าต่อตาภายในห้าวัน"

คำกล่าวนี้เล่นเอาเราเกือบเห็นด้วย.....เพราะตึก World Trade ถล่มหลังจากเราร่อนลงนิวยอร์คได้แค่ห้าวันเท่านั้น จากวันนั้นมาเลดี้ลิเบอร์ตี้ก็ปิดให้ขึ้นชมอย่างถาวร เพิ่งจะเปิดให้ขึ้นชมได้ใหม่ เมื่อไม่นานเท่าไหร่ เราก็ได้แต่นั่งมองกันจากฝั่งแมนฮัตตั้นจนเป็นความเคยชิน ไม่เคยคิดจะซื้อตั๋วข้ามไปให้ถึงเนื้อถึงตัว.....ถ้าไม่มีเพื่อนมาเยี่ยม และขอให้พาไปเที่ยว

และเพราะมีเพื่อนถ่อร่างมาเยี่ยมจากออสเตรเลีย เราก็เลยเที่ยวไปกับมันซะด้วยเลย.....เพื่อนก็หวังว่าเราคงพึ่งได้ เลยถามอย่างมีความหวัง "แกเคยไปเลดี้ลิเบอร์ตี้แล้วใช่มั๊ย พาชั้นไปหน่อย" เราก็ลอยหน้า ลอยตาตุ่ม ตอบแบบสบายๆ "ไม่เคย....ไหนๆแกกับชั้นก็ขึ้นเนินลงหนองกันมาตั้งแต่สมัยเปรี้ยวแล้ว คราวนี้ลมพัดหวนให้อุตสาห์มาเจอกันอีกในต่างบ้าน ต่างเมือง ก็ต้องไปแถเอาดาบหน้าพร้อมๆกันเหมือนเดิม รู้...ก็รู้เท่ากัน ถ้าจะเสร่อ...เราก็จะเสร่อด้วยกันอีกเหมือนเดิม"

ไม่อยากจะเชื่อว่า การถูกจับคู่ให้เป็นบัดดี้กัน ตั้งแต่วันแรกของการเป็นน้องใหม่ในมหาวิทยาลัยวันนั้น มันจะยั่งยืนยาวมาจนถึงวันนี้ แถมถึงแม้จะอยู่กันต่างบ้านต่างเมือง ก็ยังกลับมาบรรจบพบเจอกัน ณ จุดจุดหนึ่งบนโลก

และแน่นอน เพื่อนเก่ามันก็ต้องนำมาด้วยเรื่องเก่าๆให้รำลึก...ฮาแตก ฮาแตน กันแบบเดิมๆ แว๊ปหนึ่งของเราก็ไม่วายนึกถึงความรู้สึกครั้งยังเป็นเด็กหญิงผูกผมเปีย ที่คุ้นเคยกับภาพรูปปั้นผู้หญิงหน้าเขียว ใส่มงกุฏ ถือคบเพลิง บนปกสมุดวาดเขียนเล่มเท่าหนังสือพิมพ์ ที่ใครๆก็เรียกว่า...เทพีเสรีภาพ...และรู้แค่ว่าเธออยู่ที่อเมริกา

เป็นภาพมุมสูงถ่ายจากเฮลิคอปเตอร์ เจาะจากมงกุฎลงไป ทุกครั้งที่เราเห็นภาพนี้ เราจำได้ว่าความรู้สึกคือ เราอยู่ใกล้เทพีมาก แทบจะเอื้อมมือไปจับได้ และก็ยังจำได้อีกว่า จู่ๆก็คิดกับตัวเองด้วยความมั่นใจว่าในที่สุดเราต้องได้จับจริงๆ....คิดแล้วก็ทิ้งไว้แค่นั้น ไม่ได้เอามาเป็นความฝัน ที่ต้องไปให้ถึงแต่อย่างใด เพราะเป็นคนไม่ค่อยฝัน

สำหรับเราการสร้างความฝันขึ้นมาตั้งไว้ แล้วต้องพยายามทำให้เป็นความจริง เป็นเรื่องทรมานจิตใจ บั่นทอนอายุขัย เราชอบที่จะไม่ตั้งความฝัน แต่จะขอแค่เดินไปในทางที่เราคิดว่าเราอยากเดิน และมั่นใจว่าเราเดินได้ ยังไงซะก็ต้องเจอจุดหมายที่เราพอใจ แบบไม่ต้องฝัน....สำหรับเราการคิดแค่ว่าเราทำได้ และก็ทำซะ.....เป็นการเดินทางที่ง่าย และมีความสุข กว่าการฝันไว้ แล้วต้องทำให้ได้

เพราะฉนั้นการมาพบปะ ใช้ชีวิตอยู่แห่งเดียวกับเทพีเสรีภาพ บนปกสมุดวาดเขียนตอนเด็กๆ วันนี้ไม่ได้เกิดจากคำปลุกใจ "ฝันให้ไกล ไปให้ถึง" แต่เกิดจากการเดินทาง ที่เรารู้ว่าเราเดินได้ และก็เดินไปเท่านั้นเอง...ไม่ฝันใฝ่ ไม่ตะกาย แค่เดินอย่างสม่ำเสมอ ตามกำลังที่มี.....มันก็ให้ความรู้สึกอิ่มเอมแบบสบายๆได้เช่นกัน

คำเตือน : ฝันให้ไกล ไปให้ถึง....อาจก่อให้เกิดหัวใจวาย เส้นเลือดแตกในสมองได้ ระหว่างการเดินทาง

บ้านใหม่ของซูซาน

2010-04-13T17:39:00.000-07:00

ห้องครอบครัว

วันเสาร์ที่ผ่านมานั่งรถไฟไกล ไกล ไปบ้านใหม่ของซูซาน ร๊อป และเจ้าหนูนีน่า...ครอบครัวนี้เพิ่งซื้อบ้านหลังใหม่ ในเมืองมอริสเพลน ในนิวเจอร์ซี่ เที่ยวนี่ต้องนั่งรถไฟห่างจากแมนอัตตั้นออกไป หนึ่งชั่วโมงครึ่ง ก็เลยจัดปาร์ตี้เล็กๆ ให้เพื่อนๆมานั่งกิน ยืนเม้าท์ ชมบ้านกันพอหรรษา

บ้านหลังเก่าของซูซานเป็น Studio Apartment ในนิวเจอร์ซี่ ไม่ไกลจากแมนฮัตตั้นเท่าไหร่ ซึ่งก็เหมือนบ้านใกล้เมืองในนิวยอร์คทั่วไป เป็นบ้านฉบับกล่องคอมเพค ซึ่งก็อยู่ได้สบายสำหรับสองคน....แต่ทันทีที่มีเจ้าตัวเล็กขึ้นมาด้วย ที่แค่นั้นไม่พอให้เจ้าหนูนีน่าชักดิ้นชักงอ
ห้องทำงาน

ซูซานเป็นครูสอนศิลปะ พร้อมกับสร้างงานศิลปะของตัวเอง เพิื่อแสดงนิทรรศการขายงานไปด้วย ร๊อปทำงานตัดต่อภาพที่สถานีโทรทัศน์ CBS ส่วนนีน่าจะมีหน้าที่ไปทำเปรี้ยวที่โรงเรียนเร็วๆนี้

บ้านของซูซานจึงมีภาพศิลปะที่ซูซานเขียนไว้ติดไว้ทั่วบ้าน ยิ่งได้บ้านใหม่หลังนี้ ฝาบ้านใหญ่กว่าเดิม พอติดภาพเข้าไปแล้วก็เสริมเด่น เสริมราศีภาพขึ้นมาแบบเต็มตา
ภาพเขียนของซูซาน

ซูซานทาสีบ้านใหม่ด้วยตัวเอง เท่าที่เห็นซูซานดึงสีจากงาน painting ที่ติดอยู่ข้างฝา มาเป็นส่วนหนึ่งของสีทาฝาบ้านได้อย่างงาม ผสมกับสีและรูปร่างของเฟอร์นิเจอร์ทำให้พอดูรวมๆทั้งห้องแล้ว ห้องแต่ละห้องก็เหมือนภาพศิลปะ ที่เป็นสามมิติมีสีสัน รูปร่าง เข้ากั๊นนน

ยิ่งห้องของเล่นของนีน่าเห็นแล้วน้ำลายฉีดออกจากแก้ม เปรี้ยวเขียวมะนาวสุดๆ ตัดกับของเล่นสีแรงๆเกลื่อนพื้น เป็นห้องสีมีสีสันไม่แพ้ห้องอื่นในบ้าน
ห้องของเล่นของนีน่า

ขนาดของบ้านเป็นขนาดกำลังดีสำหรับครอบครัวเล็กๆ สองห้องนอน หนึ่งห้องทำงาน หนึ่งห้องน้ำใหญ่ ห้องครัว ห้องกินข้าว แล้วก็ห้องนั่งเล่นพร้อมเตาผิง มีพื้นที่หลังบ้านให้นีน่าขับรถเล่น ปลูกผัก ซักผ้า ตากผ้า โรงรถสำหรับสองคัน
ห้องกินข้าวติดกับห้องครัว

ได้บ้านที่เหมาะกับครอบครัวก็ต้องแลกกับความสะดวกในการเดินทาง เป็นเรื่องธรรมดา โลกไหนๆก็คงเป็น ถ้าโลกมนุษย์ต่างดาวมีจริง ก็คงเป็นแบบนี้เหมือนกัน

ซูซานกับร๊อปต้องเข้ามาทำงานในแมนฮัตตั้น ขับรถกันเข้ามาก็ไม่รู้ใช้เวลาเท่าไหร่ แต่นั่งรถไฟเข้ามาก็ประมาณชั่วโมงกว่า บ้านหลังเก่านั่งรถไฟประมาณสิบห้านาที ส่วนเราสองคนก็คิดว่าถ้าถึงเวลาต้องย้ายออกนอกแมนฮัตตั้น ก็คงเป็นการย้ายอกนอกประเทศกลับบ้านกันไปเลยแล้วกัน อย่าได้ลำบากเดินทางกันอีก
หน้าบ้าน

หลังบ้าน

คิดถึง We Are The World

2010-02-16T16:32:00.000-08:00

เพิ่งได้ดู We are the world อันใหม่ที่ทำขึ้นมาเพิ่อช่วยเฮติ แล้วก้บอกไม่ถูกว่าชอบแค่ไหน...อันใหม่ได้เพิ่มเติมกลิ่นอายของยุค 21 เข้าไป โดยการเพิ่มแร๊พเข้าไปในเพลง แสดงถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันเกิดขึ้นในยุคที่แร๊พได้เป็นส่วนหนึ่งของโลก ซึ่งดูแล้วเราก็ว่ากลุ่มแร๊พเพอร์ก็ทำได้เริ่ดเหมือนกัน แสดงความเป็นตัวตนของเค้าได้งาม โดยเฉพาะในช่วงของเสียง Lil Wayne เค้ามาตัด...ฟังแล้วเก๋ ที่ชอบอีกอย่างคือ การตัดเอาไมเคิลเข้าไปรวมด้วย.....แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น ในแง่ของความรู้สึก เราว่าความหนักแน่นในความรู้สึกระหว่างเวอร์ชั่นเพื่อเฮติ กับเวอร์ชั่นเพื่อแอฟริกามันต่างกัน เวอร์ชั่นแอฟริกามันให้ความรู้สึกปึ๊ก หนักในหัวใจ เวอร์ชั่นเฮติมันเบา มันสวยแบบเบาๆ เลือนๆ....บอกไม่ถูก

ทำให้คิดว่าเป็นเพราะการเติมช่วงแร๊พเข้าไป มันเข้าไปเจือจางความรู้สึกของเพลง ในขณะที่เวอร์ชั่นแอฟริกาตอกย้ำความรู้สึก We are the world อย่างไม่ปล่อยให้หลุด.....ให้ความรู้สึกว่ายิ่งได้ดูอันใหม่ มันทำให้คิดถึงอันเก่ามากขึ้นกว่าเดิม

แต่ที่ชัดเจนที่สุดคือ....ความรู้สึกคิดถึงไมเคิล ยังคิดถึงทุกครั้งที่ดูงานเค้า...

Love you & Miss you Michael....

The High Line, New York ทางเดินใหม่ บนรางเก่า

2009-10-12T19:19:00.000-07:00

อาทิตย์ที่ผ่านมาอากาศดีเป็นเลิศประเสริฐศรี แดดแรงๆ แต่เย็นนิดๆ พอสบายตัว...เราเลยผงกหัวใส่กันว่าออกไปเดินเล่นดีกว่า ประมาณอารมณ์ว่า...อากาศดีต้องรีบโกย กะกันไว้ว่าจะออกไปเดินหาเหาใส่หัวที่ตลาดเห็บเหา แหล่งขายของเก่าบนถนน 17 ซึ่งเราลงทะเบียบตีตรากันแล้วว่าเป็นตลาดสามัญประจำบ้านเรา

เดินเลาะเล็มไปบนถนนเส้นโปรด เป็นถนนบ้านสวย บนถนน 10 เฉียงแฉลบออกไปทางเวสถึง 6 Avenue กับ 17 ปรากฏว่าตลาดหาย ตายจากกันไปแล้ว เหลือแค่ที่ว่างเปล่าๆร้อมรั้ว ให้ทักทายกัน แค่ไม่ได้โฉบมาเกือบปีเท่านั้นเอง แถวนั้นยังมีร้านขายของเก่าน่ารักๆ อีกสองสามร้าน แต่จะให้ไปเดินที่อื่นอีกก็ไม่ได้มุ่งมั่นขนาดนั้น เด็กโข่งเลยนึกได้ว่า...ไปเดิน High Line กันดีกว่า ตั้งแต่เค้าเปิดกันอึกกระทึกโครมครามกันมาพักหนึ่งแล้ว เรายังไม่ไปได้ไปเหยียบย่ำกับเค้าเลย เดี่๋ยวจะผิดผี

High Line เป็นโครงการอนุรักษ์ รางรถไฟเก่าที่สร้างขึ้นตั้งแต่ 1930 ในยุคที่นิวยอร์คกำลังสร้างเนื้อสร้างตัว แล้วก็ถูกเลิกใช้ในปี 1980 รางเหล็กลอยฟ้าอันนี้ก็เลยถูกลืม คนนิวยอร์คบางคนแทบจะไม่เคยรู้มาก่อนว่าไอ้เสาทึมๆที่คร่อมถนนกันอยู่ทุกวันนี้มันคืออะไร

จนวันหนึ่งเรานั่งดู PBS อยู่ เค้าเอาสารคดีรางเก่าที่ถูกลืมอันนี้มาออก ว่ามันเป็นสิ่งที่ตั้งอยู่กลางเมืองเลย แล้วมีกลุ่มช่างภาพกลุ่มหนึ่งขึ้นไปถ่ายรูปออกมา จำได้ว่าตอนที่เห็นรูปถ่ายเค้า ประกอบกับว่ามันอยู่ไม่ไกลเท่าไหร่จากบ้านเรานี่เอง เล่นเอาเราอยากขึ้นไปเดินเล่นบ้าง เพราะภาพที่เค้าถ่ายออกมามันเชิญชวนมาก เป็นภาพรางรถไฟมีดอกไม้เล็กๆหลายๆสี กับต้นหญ้าขึ้น เหมือนกับเวลาเราเห็นรางรถไฟตามต่างจังหวัดบ้านเรา แต่ที่ต่างอย่างแรงคือ มันดันรายล้อมด้วยตึกสูงของเมืองนิวยอร์ค และมันลอยอยู่เหนือพื้นถนน

ซึ่งในช่วงนั้นเค้าไม่อนุญาติให้ใครขึ้นไปเดิน จนสุดท้ายก็มีกลุ่มคนรักรางเก่าตรงนี้ขึ้นมา ประกอบกับข่าวลือฮึมฮัมว่า ในที่สุดเค้าจะรื้อเจ้าเหล็กขึ้นสนิมนี้ทิ้งแล้ว คนรักรางเก่าเหล่านี้ก็เลยตั้งกลุ่มขึ้นมา เพื่อจะอนุรักษ์รางเหล็กยุคสร้างนิวยอร์คอันนี้ไว้ ก็เลยได้เกิดโปรเจค High Line New York อันนี้ขึ้นมา เป็นโครงการใหม่ ในการเพิ่มค่าเมืองนิวยอร์คขึ้นมาอีกหนึ่งโครงการ

ซึ่งตรงนี้อิขั้น...นางแจ๋ว ไม่มีเจียม ขอยืนตัวตรง ตีมือแปะๆให้อย่างแรงๆ เพราะอิชั้นกล้าเอาติ่งหู และถุงน้ำดีเป็นประกันได้ว่า โครงการอย่างนี้ไม่มีวันได้ผุดได้เกิดที่หมู่บ้านหนองปลากะโห้ของอิชั้นอย่างเด็ดขาด แต่ถ้าเรื่องจะพลิกหนองงูเห่า หนองน้ำลุ่มให้เป็นสนามร่อนเรือบินนานาชาติ ท่านสัปเหร่อวัดหมู่บ้านอิชั้นเค้าเดินหน้ายาวตลอด

ทางขึ้นมีให้ขึ้นได้หลายทางเพราะรางเก่าอันนี้ยาวจากถนน 14 ถึงถนน 20 เราเดินมาขึ้นกันที่ถนน 16 ซึ่งเป็นจุดที่มีลิฟท์อยู่จุดเดียวในตอนนี้ จุดอื่นก็จะเป็นบันได......ใช่ว่าจะแก่จนไต่บันไดไม่ไหว จนต้องขึ้นลิฟท์แค่ขั้นสองขั้น บังเอิญเราเดินกันมาบนถนน 17 พอดีเลยเลี้ยวแว็บเข้า 16ใกล้ๆกัน

ความรู้สึกแรกที่ขึ้นไปถึงจะเป็นประมาณ....ไรว้าาาา....แค่เนี้ย...มันเป็นความรู้สึกแอบผิดหวัง เพราะมันไม่เห็นชีวิตของรางเก่าเหลืออยู่ รางเหล็กที่มีต้นไม้ มีไม้หมอน มันโดนรือ โดนถอน แล้วก็ปูเป็นเส้นทางใหม่ให้เดิน มันไม่ได้มีความรู้สึกของการเดินบนรางรถไฟใดๆทั้งสิ้น มันก็แค่ถนนปูเดินลอยฟ้า ที่ดันไปเลืยบกับหน้าต่างบ้านชาวบ้านเค้าเท่านั้นเอง.....เราอุตส่าห์ฝันว่าจะได้เดินบนรางรถไฟ เหมือนสมัยอยู่บ้านหนองปลากะโห้ ยามแดดอ่อนๆ จับกระโปรงบานๆ เก้ากระโดดข้ามหมอนรถไฟ ให้ผมปลิวว่อน ล้อแสงแดดอ่อนยามเย็น ดมดอกหญ้าริมทาง เด็ดหญ้าเจ้าชู้จิ้มจมูกพ่อหนุ่มหน้ามนข้างๆ หลั่นล้าให้เหมือนในมิวสิควีดีโอ....วื้ด!

ก็ใช่ว่าจะไม่มีรางเก่าให้เห็นซะเลยทีเดียว ยังมีให้เห็นบ้างในจุดที่ไม่เล็งก็ไม่เข้าตา คงคิดว่าเหลือไว้ให้หน่อยไม่งั้นมันคงกลายเป็นแค่ถนนเดินเล่น ที่ดันลอยฟ้ามีฐานเป็นเหล็กยุค 30's แต่มาคิดอีกทีก็ผงกหัวหงึกๆ....นี่แหล่ะการอนุรักษ์แบบ นิวยอร์ค นิวยอร์ค

พาลให้นึกว่านี่ถ้าพ่ออิชั้นไม่ใช่นามสกุล...ไม่มีเจียม...แต่เป็นบลูมเบริค์....อิชั้นจะขอเด็ดขนหน้าแข้ง พ่อ ไปเลี่ยมตะกั่วคล้องคอ แล้วแถไปยื่นคำขาดว่า...เก็บภูมิทรรศ์เก่าเอาไว้ให้มากที่สุด แล้วค่อยสร้างเพื่อส่งเสริม....ไม่ใช่รื้อหัวใจออกหมด แล้วเก็บแค่ตอม่อดำทะมึนเป็นเสา ไว้ในนามการอนุรักษ์ ตรงนี้อิชั้นขอเอาเสียงตีมือที่ให้ไป กลับคืนมาซักสอง สามแปะ.....โทษฐานทำให้อิชั้น...แอบ..รู้สึกเหมือนเดินอยู่บนสะพานลอยหน้าวัดดอน...ต่างกันที่ อันนี้บรรยากาศรื่นรมณ์กว่าเท่านั้นเอง

เอาเหอะเค้าคงมีเหตุผลของเค้า ในการรื้อ การสร้าง....และอนุรักษ์ให้มันออกมาเป็นแบบนี้ ยังไงก็ยังชื่นชม กลุ่มคนสร้างสรรค์เมืองนิวยอร์ค ที่หมั่นสร้างอะไรใหม่ๆขึ้นมาในพื้นที่เล็กๆ อยู่ตลอดเวลา....ให้ทั้งนิวยอร์คเกอร์ และนักท่องเที่ยวได้ตื่นตา ตื่นตัวกันตลอด จนกลายเป็นเสน่ห์อีกหนึ่งอย่างของเมืองนี้

เราเห็นด้วยกันสองคนว่า ก็เป็นอีกที่หนึ่งไว้มาเดินทอดน่อง มองแม่น้ำฮัดสันได้อีกหนึ่งที่....ตึกที่ออกแบบโดย Frank Gehry ก็อยู่่เป็น background ให้ถ่ายรูปได้ในระยะพอได้เอากลับไปโม้กับลุงหร่องข้างบ้าน หรือจะเบี่ยงไปอีกนิดก็ถ่ายติดตึก Empire State มาได้อีก

วันที่ไปเดินเป็นวันอาทิตย์ คนต่อแถวรอขึ้นบันไดกันอยู่ทุกจุด ส่วนมากก็นักท่องเที่ยว จากเมืองอื่น ประเทศอื่น เค้าให้ขึ้นฟรีตังค์ไม่ได้ขอ แต่ภาษีที่นางแจ๋ว ไม่มีเจียม หมั่นจ่ายให้เมืองนิวยอร์คนี่ก็รากเลือดพอควร แบบไม่ต้องมาขอเพิ่มริมบันไดกันแล้ว...ดังนั้นเราต้องเดินให้สึก กันไปข้างหนึ่ง มีอะไรผุดขึ้นมาใหม่....ที่ว่าสร้างเพื่อคนนิวยอร์ค เราต้องออกมาและเล็ม เพื่อความสมน้ำสมเนื้อกับภาษีแพงๆ

ตาไว ไปวัน วัน

2009-10-08T21:38:00.000-07:00

ผู้ชายกับส้นสูง...ร้านขายของเก่าริมถนน Houston

อร่อยหรือไม่อร่อย ชอบลายเส้นที่กล่อง

ฉันคิด (แต่งตัว) ไปเป็นชาวเกาะ

2009-09-25T22:47:00.000-07:00

เดินเข้าไปป๊ะเข้ากับแค๊ตล๊อคชุดยิปซีของ Kapital แบรนด์เก๋จากญี่ปุ่น เห็นแล้วบรรยากาศมันคุ้นเคย เค้าไปติกเกาะกันแถวบ้านเรานี่เอง

แคตล๊อคชุดนี้เล่นเอา ลุงหร่องข้างบ้าน สามารถอินเทรนด์กับเค้าได้เหมือนกัน กางเกงชาวเลตัว ผ้าขาวม้าคาดพุงหนึ่งผืน เข้าร่วม collection ชุดนี้ได้เลย....เหมือนแม่นางแพรีสชอบพูดติดปาก he's hot!

เป็นเพราะ...แฟชั่นวีค

2009-09-24T21:11:00.000-07:00

ถ้าเมื่อไหร่เดินไปซื้อกับข้าวที่เมืองจีน ที่ต้องเดินผ่านโนโห แล้วความถี่ในการเดินสวนกับสาวๆบางๆ ขายาวเกินมนุษย์มนาหล่ะก็ ฟันใบตองตึงได้เลยว่าแฟชั่นวีคกำลังมา ช่วงก่อนหน้าแฟชั่นวีคสาวๆประเภทนี้จะเดินกันทั่วถนน โดยเฉพาะในย่านที่เป็นร้านขายเสื้อผ้า

ที่สังเกตุได้ง่ายคือพวกเธอจะเก๋ไก๋ และเก้งก้าง ผิดมนุษย์มนา....ให้เราต้องเหลียวหลังตามตลอด ในมือก็จะถือแฟ้ม กันคนละกอง เข้าร้านโน้นออกร้านนี้ บ้างก็ยืนมึนคิ้วชนกันอยู่ตรงสี่แยก เพราะหาที่จะไปไม่เจอ แล้วส่วนใหญ่พวกเธอก็จะพูดภาษาที่เราฟังไม่ออกแทบทั้งนั้น....ช่วงนั้นจะเป็นช่วง Go-See ของพวกเธอ...คือช่วงนัดดูตัว ลองเสื้อผ้า กับดีไซด์เนอร์ต่างๆ

แล้วก็เมื่อแฟชั่นวีคมาถึงเมืองนิวยอร์คก็จะเต็มไปด้วยผู้คน แต่งตัว ท่าทาง เกินปรกติ อยู่ทั่วมุมเมือง เพราะจุดเดินแบบของแต่ละดีไซน์เนอร์ก็มีอยู่ทั่วทุกจุดเล็ก จุดน้อย ทั่วแมนฮัตตั้น ขึ้นอยู่กับดีไซน์เนอร์คนไหนมีกำลังจัดงานเธอได้เท่าไหร่ ดีไซน์เนอร์ใหญ่ๆทุนสูงก็เดินกันในเต็นท์แพงๆ ดีไซน์เนอร์น้อยๆทุนไม่ถึงก็ต้อง ตีลังกาหาวีธีแสดงผลงานกันเอาเอง อย่างหลังบ้านเรานี่เอง คาดว่าเจ้าของบ้านเป็นดีไซน์เนอร์เสื้อผ้าเหมือนกัน เพราะคืนวันสุดท้ายของแฟชั่นวีค เธอเอาบริเวณบ้านอันน้อยนิดของเธอเป็นเวทีเดินแบบเหมือนกัน เราแค่ชะโงกคอลงไปมองก็เห็นเข้าไปถึงห้องแต่งตัว เล่นเอาหลบกลับเข้าบ้านแทบไม่ทัน เพราะอาย....ท่าจะบ้า....เห็นคนอื่นแก้ผ้า แต่เราอายเอง

ที่เห็นถึงห้องแต่งตัวเพราะ หลังคาห้องที่เธอให้บรรดานางแบบมาเปลี่ยนเสื้อผ้า เป็นหลังคาโดมใสอยู่สองโดม เราเลยเห็นหมดเยยยย.....นอกจากนางแบบแล้วผู้คนที่มีส่วนเป็นมดงานก็เต็มเมืองไปหมด อย่างในรูปข้างบนนั้นก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะบรรยากาศช่วงแฟชั่นวีคมันอบอวลหรือเปล่า เห็นยืนโพสท่าถ่ายรูปเล่นกันเองริมถนนอย่างเมามัน เค้าถ่ายกัน เราเลยถ่ายเค้าอีกที

ป้ายชวนซื้อ

2009-09-23T23:12:00.001-07:00

เดินผ่านหน้าร้านขายเสื้อผ้าชื่อ Poppy เห็นป้ายเซลน่ารักอันนี้เลยถ่ายเก็บกลับมาด้วย เพราะว่าเป็นป้ายที่เชื้อเชิญแบบน่ารักๆ แถมเจ้าของร้านยังออกมาโผล่หน้ารับแขกอย่างแข็งขัน...ลดเท่าไหร่ก็ซื้อ

ถึงเวลา US Open อีกหนึ่งปี

2009-09-03T12:52:00.001-07:00

เมื่อวานเดินไปซื้อของผ่านร้านเสื้อผ้าร้านนี้ หน้าร้านตกแต่ด้วยลูกเทนนิส ลูกบอลแดง น้ำเงิน เลยนึกได้ว่า US Open เริ่มแล้ว กำลังหวดกันอยู่เลย ตอนอยู่เมืองไทยฝันมากว่าซักครั้งจะได้เข้าไปนั่งอยู่ในสนามอินเตอร์ดูเทนนิสให้คอเคล็ดซักครั้ง โดยเฉพาะสนามวิมเบอร์ดัน แต่บังเอิญร่อนมาตกที่ US ก็เลยต้องเป็น US Open ไปพลาง

เพราะคำว่าวิมเบอร์ดัน เป็นคำที่ติดอยู่ในหัวตลอดทันทีที่ได้เริ่มจับแร๊กเก็ต ตั้งแต่ตัวกะเปี๊ยก ตอนนั้นแร๊กเก็ตแทบจะสูงกว่าตัวเราซะอีก เค้าให้เรียน ก็เรียน เรียนๆเล่นๆ จนกลายเป็นชอบ เป็นกีฬาประเภทเดียวที่เราเล่นได้แบบลืมตาย หวดติดต่อกันสองชั่วโมงก็ไม่รู้สึก พอมาอยู่หอวังตอนมอสี่ มีชั่วโมงเรียนเทนนิสเป็นวิชาบังคับ หวานหมูเราสุดๆ ชอบสุดๆ ชั่วโมงเทนนิสเป็นชั่วโมงก่อนวิชาศีลธรรม...คิดเอา.....เรียนเทนนิสเสร็จต้องขึ้นไปเรียนศีลธรรมต่อ มันไม่หลับ ก็จะเกินไป....เราเลยหวดเทนนิสต่อมันซะสองชั่วโมงรวดตลอด...อีกอย่างเพราะอาจารย์สอนศีลธรรม ไม่ค่อยมีศีลธรรม เอะอะปาชอล์ค ปาแปรงลบกระดาน ใส่นักเรียนเป็นว่าเล่น....เพราะฉะนั้นอย่าเรียนเลย โดดได้โดด เล่นเทนนิสยังสร้างศีลธรรมให้ตัวเองได้มากกว่ามานั่งเรียนกับอาจารย์ขาโหด

สนามเทนนิสที่โปรดมากก็คงไม่พ้นสนามเทนนิสรถไฟ ที่ชุมพร ที่เล่นในสมัยเด็กๆ เป็นสนาม court เดียว กับแป้นสำหรับน๊อคบอร์ดหนึ่งแป้น ที่นี่เราจะได้น๊อคบอร์ดซะส่วนใหญ่ เพราะผู้ใหญ่จะจับจอง court เพราะเค้าเป็นสมาชิกกัน เราแค่เด็กเข้าไปเล่นฟรีๆ แต่ถ้าสนามว่างเมื่อไหร่ เด็กๆอย่างเราเข้าไปเพ่นพ่านทันที

ต่อมาก็ติดสอยห้อยตามเพื่อนอาไปเล่นที่สนามนอกเมือง เป็นสนามอยู่ในหมวดการทางเล็กๆริมถนนทางหลวงสายเอเชีย ที่เพื่อนอาเป็นหัวหน้าหมวดการทางอยู่ที่นั้น ช่วงนั้นเป็นช่วงที่เล่นตลอดแทบทุกเย็น หลังจากเพื่อนอาย้ายไปประจำที่อื่น และเราเริ่มเข้ามอหนึ่งเลยหยุดเล่นไปพักหนึ่ง มาเล่นอีกทีก็มอสี่ยันมอหก เข้ามหาลัยหยุดอีก...มาเล่นอีกทีตอนทำงานแล้ว เป็นกีฬาที่เล่นๆหยุดๆมาตลอด แต่เมื่อไหร่ที่ได้เริ่มเล่น มันจะหยุดไม่ค่อยได้

ปีนี้กะว่าจะเข้าไปนั่งตากแดดในสนาม US Open ซะหน่อย เพราะสัญญากับเพื่อนที่เมืองไทยไว้ว่า จะโปกมือผ่านกล้องให้เห็นเด่นเป็นสง่า เพราะเพื่อนคนนี้ก็แฟนดูเทนนิสเหมือนกัน มันว่าพอถึง US Open ทีไรจะคอยตั้งตาดูคนดูเหมือนกันทุกที เผื่อจะเห็นเราเข้าไปนั่งหน้าแจ่มอยู่ในสนามกับเค้าบ้าง

นักเรียนเทนนิส ต้องตื่นแต่เช้า

Vintage เก่าเมื่อวาน เก๋วันนี้

2009-08-31T17:28:00.001-07:00

เดินเล่นอยู่ใน Etsy ไปป๊ะเอาร้าน Oh Leoluca เป็นร้านขายเสื้อผ้า vintage นั่งไล่ดูของเค้าทั้งร้านเพลินมาก เสื้อผ้าเค้าเป็นเสื้อผ้า vintage (เสื้อผ้าในสมัย 1920 -1980) นอกจากการหาเสื้อผ้าได้เด็ดแล้ว เราชอบ Styling ของเค้า การจับเอาเสื้อผ้าต่างชิ้น ต่างอารมณ์มาใส่ด้วยกัน ผสมกันออกมาสมส่วนและลงตัว

เสื้อผ้า vintage มันฟองฟูเยอะแยะไปหมด การเลือกหามาใส่ให้เป็นสไตล์ของตัวเองนี่ก็ไม่ใช่เล่นๆ เพราะถ้าใส่ไม่เป็น แต่งไม่ถูกก็ลงคลองไปเล่นตีโป่งผ้าถุงได้เลย ร้านนี้ตาดี มองเป็น นอกจากขายของชิ้นนั้นๆแล้ว ก็ยังช่วยให้มองเห็นด้วยว่า เอามาแต่งกันยังไงให้มันดังคลิก

นั่งดูร้านเค้าแล้วรู้สึกคึก สนุก กับการจับเสื้อผ้ามาใส่ด้วยกัน นั่งดูไปก็นั่งนึกไปถึงตู้เสื้อผ้าของอาทั้งตู้ ยังจำได้ว่าทั้งตู้อาเป็นเสื้อเด็ดๆทั้งนั้น ทั้งกระโปรงสั้น ชุดแม๊กซี่ เสื้อสีเจ็บๆ ชุดแสค ค๊อคเทล สำหรับงานปาร์ตี้ ไหนจะพวกเครื่องประดับสร้อย ต่างหู กำไล เป็นลิ้นชัก เต็มๆสองลิ้นชัก ของพวกนี้เราเอามาโป่ะลงบนตัวเรา แทบทุกอย่าง ในวันที่ไม่ได้รับอนุญาติให้ลงไปเล่นข้างล่าง ก็จะได้เล่นแต่งตัวกับของของอา......จนเราสรุปได้ว่านี่คือการแพร่เชื้อ...เพิ้ง...ได้อย่างสำเร็จผล

สมัยอาวัยเปรี้ยว เธอเปรี้ยวจับใจ เสื้อผ้าของแต่งกายอาแต่ละตัว แต่ละอย่างกระเด้งออกมาจากหนังสือ BR ทั้งนั้น เสียดายที่เราโตไม่ทัน ที่จะมองเห็นความเก๋ของเสื้อผ้าสมัยอาวัยเปรี้ยว พอโตขึ้นมาพอจะรู้เรื่อง รู้ราว เสื้อผ้าอาทั้งตู้ก็ถูกบริจาคไปให้ลูกคนงานหมดแล้ว

ยังจำได้ว่ามีอยู่สองชิ้นที่เราเอามาใส่ได้ทัน คือกระโปรงสั้นลายสก๊อตสีแดง จีบพลีทสองจีบทั้งหน้าทั้งหลัง กระโปรงตัวนี้ใส่ตั้งแต่เรียนหอวังยันสวนดุสิต...แต่กระนั้นก็เหอะ.....ความเปรี้ยวของเรายังไม่เท่าอา เราเลยต้องเอามาเลาะชายกระโปรงลงนิดหนึ่ง ไม่งันมันโป๊งชึ่งสุดๆ

อีกตัวคือเสื้อตัวยาวแขนกุดมีระบายตรงขอบแขนนิดๆ สีเหลืองมะนาวแสบตา จับใจ ที่นั่งเสียดายอยู่ทุกวันคือจำพวกชุดแม๊กซี่ทั้งหลาย ยังจับได้อยู่ว่าอามีอยู่หลายชุดมาก แต่ละชุดมานั้งนึกเอาตอนนี้แล้วสวยๆทั้งนั้น ทั้งสี ทั้งลาย และแบบ ทุกครั้งที่กลับไปเปิดอัลบัมดูรูปอาสมัยวัยเปรี้ยวของเค้า.....อาเป็นคนหนึ่งที่แต่งตัวมีสไตล์ และดูดี ทั้งชุด หน้า ผม....งานไหน งานนั้น สมกับการเป็นลูกสาวกำนันเทื้อมผู้กว้างขวางแห่งเมืองคอนจริงๆ

ประโยชน์ของกาแฟ

2009-08-23T14:03:00.001-07:00

ระเบียงบ้านแบบ นิวยอร์ค นิวยอร์ค

2009-08-12T21:41:00.000-07:00

นิวยอร์คก็เหมือนเมืองธุรกิจทั่วไป พื้นที่ทุกก้าวกระโดดมีค่าระยิบระยับ เพราะฉะนั้นชาวนิวยอร์คจึงมักจะมีวิธีกลับตัว แปลงร่างให้เข้ากับพื้นเล็กได้ดีที่สุดๆ หนี่งในนั้นคือการใช้บันไดหนีไฟเป็นระเบียงบ้านของตัวเอง.....ผิดกฎหมาย....แต่ทำเป็นลืมซะ...จะได้มีพื้นที่เล็กนั่งกินลมชมอากาศ

เราก็มีกับเค้าระเบียงหนึ่งเหมือนกัน เอาไว้นั่งเล่นเย็นๆ กินกาแฟเช้าๆ ดกเบียร์ยามแดดร่มลมตก ส่งเสียงร่วมเชียร์ลงไปที่การ์เด้นของบาร์ไอริชข้างล่าง

เอาไว้สร้างสวนผักที่ไม่เคยได้ออกดอก ออกผล ได้ทันหนาว...ปลูกยังไงก็ไม่งาม เพราะร่มตลอดวัน แต่ก็ยังปลูกเอาไว้ล่อกระรอกให้มาโดนตบ บางบ้านก็ยึดเป็นระเบียงอาบแดด ให้เห็นกันได้ทุกปี บางบ้านส่วนหน้าตึกติดถนน บางวันก็เอาเก้าอี้โต๊ะมานั่งก๊งน้ำแดงทำเก๋ ร่วมบรรยากาศมนุษย์ปาร์ตี้ที่เดินถนนผ่านไปผ่านมาอยู่ข้างล่าง ได้อย่างแนบเนียน

เราเองเคยคึกเอาเสื่อออกมาปูนอน อ่านหนังสือเล่นรับลมช่วงบ่ายๆ เพราะบันใดที่บ้านอยู่ใกล้ต้นไม้ นั่งไปนั่งมาบุ้งหล่นปุ๊กลงมา แทบตายจาก...จะกระโดดกรี๊ดดด...ก็ยังห่วงชีวิต เดี๋ยวจะหล่นปุ๊กลงไปข้างล่างยิ่งกว่าบุ๊ง เก็บเสื่อเข้าบ้านแทบไม่ทัน หน้าร้อนแบบนี้เราออกไปนั่งกันทุกวัน ดูผู้คนในร้านอาหารข้างล่าง เอาบรรยากาศไปอีกแบบ

จนมุม

2009-08-06T11:44:00.000-07:00

I Love My King, กระเป๋าอักษรไทย

2009-08-01T13:28:00.000-07:00

อาทิตย์ที่แล้วนั่งทำกระเป๋าสพายหลังง่ายๆสองใบนี้ให้ลูกค้าในแคลิฟอร์เนียคนหนึ่ง เค้าเคยซื้อ tote bag ไปแล้วหนึ่งใบ อีกอาทิตย์ถัดมาเมล์มาถามว่าถ้าจะสั่งทำเป็นกระเป๋าสะพายหลัง (drawstring bag) ได้มั๊ย...เค้าชอบดีไซน์ของกระเป๋า

มันเป็นกระเป๋าที่เราทำใส่ไว้ในร้าน...แต่เค้ามาขอเพิ่มดีไซน์อีกนิดหน่อยด้วยเลขเก้าไทย และประโยค I love my King แทนคำว่า I love handmade ที่เราใส่ไว้

เค้าบอกว่าเค้าเป็นคนไทยที่โตที่นี่ และก็เป็นคนไทยที่รักและระลึกถึงในหลวง เค้าถึงอยากได้เลขเก้าไทย กับประโยค I love my King บนกระเป๋าด้วย เค้าสั่งมาสองใบ บอกว่าจะให้แม่อีกหนึ่งใบ น่ารักอย่างนี้มีเหรอที่เราจะทำให้ไม่ได้...รู้สึกดีทุกครั้งที่ได้คุยกับคนไทยสำนึกดีๆ งานนี้เลยนั่งทำสุดฝีเข็ม...แล้วก็ส่งสบู่ขมิ้นทำเองแถมไปให้อีกหนึ่งก้อน...เพราะถูกใจคนจิตใจดี

I Love My King, too.

บ้านเก่า...ในนิวยอร์ค

2009-07-31T12:43:00.000-07:00

ไม่ใช่บ้านเรา...แต่เป็นบ้านเขา...บ้านใครไม่รู้ รู้แต่เราชอบ บ้านแบบนี้ในนิวยอร์คกำลังได้รับการอนุรักษ์ เพราะมันคือบ้านในยุคการสร้างเมืองนิวยอร์ค บางหลังถูกทำให้เป็นพิพิธภัณฑ์บ้านเก่าเมืองนิวยอร์คไปแล้ว ภายในบ้านยังคงของใช้ต่างๆเอาไว้ ในแบบเดิมๆทุกอย่าง ให้คนได้ดูว่า ผู้คนในสมัยโน้นหลังจากอพยพกันเข้ามาถึงนิวยอร์คแล้ว เค้ามีความเป็นอยู่กันยังไง...ทุกวันนี้ตึกใหม่ขึ้นมาเร็วยิ่งกว่าเห็ดหน้า ฝน ตึกเก่าๆแบบนี้เริ่มหายตัวไปเรื่อยๆ

ตั้งใจไว้ว่าจะเขียนรูปตึก รูปเมืองในนิวยอร์ค ใหนๆก็มาอยู่ซะแล้ว เพราะจำได้สมัยเรียน มันเป็นความฝันมากว่าจะได้เขียนรูปบรรยากาศของเมืองนอกเมืองนา นี่อยู่มาจนมืองเค้าจะสึกแล้วยังไม่ได้เขียนซักรูป....เดินผ่านบ้านหลังนี้แถวบ้าน ช่วงบ่ายอ่อนๆ เห็นแล้วรู้สึกสวย...เลยถ่ายรูปเก็บไว้ กะว่าน่าจะได้เป็นหนึ่งในภาพสีน้ำมัน หรือสีน้ำในเร็วๆนี้

เปรี้ยว

2009-07-23T12:22:00.000-07:00

พิซซ่า 1 เหรียญหน้าบ้าน แถวยาวยืดทั้งวัน เป็นแหล่งอาหารอันอุดมสมบูรณ์ของหนุ่มๆ สาวๆ วัยเปรี้ยวแถวบ้าน แค่นั่งหน้าบ้านดูประชาชนกลุ่มนี้ก็เพลินได้ทั้งวัน

เดินไปดูพลุริมแม่น้ำฮัดสัน

2009-07-06T15:51:00.000-07:00

ปีนี้ลินคอนมาเข้าฝันว่าช่วยกรุณาเดินไปดุพุลวันชาติของเค้าซักปีเถอะแม่คุณ ตั้งแต่ย้ายมาติดแง๊กอยู่นิวยอร์คเข้าปีที่แปด ยังไม่เคยไปร่วมวง ก๊งไส้กรอก ปิ้งเบอร์เกอร์ นั่งดูพุลให้ถึงที่ ให้ผงพุลมันโรยลงลูกกะตากับชาวบ้านชาวเมืองเค้าเลยซักครั้งเดียว...

ทุกๆปีก็มักวิ่งขึ้นไปนั่งแทะเม็ดฟักทอง ดกน้ำแดงอยู่บนดาดฟ้าตึก นั่งมองเอาจากตึกเราก็เห็นได้เหมือนกัน เพราะทุกปี Macy เค้าจุดกันทางฝั่งอีส ซึ่งเป็นฝั่งที่บ้านเราอยู่ แต่ครั้งนี้เค้าไปจุดทางฝั่งเวส ริมแม่น้ำ Hudson เพื่อฉลองครบรอบ 400 ปีที่ Henry Hudson ค้นพบแม่น้ำสายนี้

หลังจากนั่งอยู่ในบ้านกันทั้งวัน ซักหกโมงเย็นแดดยังแจ๋ ก็เลยตัดสินใจออกไปเดินดีกว่า เดินจากบ้านฝั่งอีสไปถึงแม่น้ำฮัดสันฝั่งเวส ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมง เดินกันเรื่อยๆไปรีบไม่ร้อน เพราะกว่าจะพุลจะบานก็สามทุ่ม แถมวันนั้นอากาศดีสุดๆ เลยเดินลอยชายกันไปเรื่อย เจออะไรน่าดูก็หยุด หยุดทำหน้าลิงหลอกลูกหมาในตู้กระจกร้านขายหมาอยู่พักใหญ่....เห็นแล้วอาการอยากคว้ากลับบ้านกำเริบทั้นที หนึ่งในนั้นมี Cavalier ตัวน้อยอยู่ตัวหนึ่ง เล่นเอาแทบอยากจะปล้นร้าน ชิงหมาเค้ากลับบ้านเอาซะจริงๆ

เดินจนถึงริมน้ำแดดก็ยังแรง แทงตาแทบบอด ประชาชนผู้ดูพุล เดินกันอยู่กระโปรงปลิว ตรงไหนที่เป็นสนามหญ้า ก็จะมีทั้งหนุ่ม ทั้งสาว ทั้งเด็ก ทั้งแก่ แต่งตัวครึ่งบกครึ่งน้ำ นอนเกลือกลิ้ง อยู่ข้างตะกร้าปิคนิก ทั้งน้ำทั้งหนมพร้อม เราเลยนึกได้ว่าไม่ได้มานั่งกินข้าวในพาร์คกันนานแล้ว เดี๋ยววันหลังหอบข้าวเย็นมานั่งกินริมน้ำกันอีกดีกว่า อากาศดีๆ ลมเย็นๆ ดูสาวๆกระนุ่งน้อยห่มนิด ชื่นตาตื่นใจ ก่อนที่หน้าร้อนจะหมด

ช่วงนั่งรอพุลบาน ก็นั่งดูคนไปเรื่อย เรือสวยๆในแม่น้ำฮัดสันก็เริ่มๆเข้ามาลอยลำกัน บรรยากาศปาร์ตี้เบาๆลอยอยู่ทั่วไปหมด ถึงหน้าร้อนถ้าไม่ขี้เกียจมาก เราจะมาเล่น Rollerblade กันริมน้ำ แต่ปีนี้ยังไม่ได้ทำอะไรซักอย่าง เพราะเดือนที่แล้วฝนตกกันทุกวันเหมือนกัน อากาศมัวๆไม่หยุด เล่นเอาขี้เกียจขยับร่างกันได้ง่ายๆ

บรรยากาศริมน้ำ ไม่ว่าจะแย่แค่ไหนก็ผ่อนคลาย สมัยเรียน ริมแม่น้ำเจ้าพระยานี่แหล่งเดินเล่นหลังเลิกเรียนกันเลย
เดินกันเกือบทุกวัน บางวันเดินดีๆ บางวันเดินเอียงๆ แล้วแต่อารมณ์กับแม่น้ำจะพาไป มาอยู่นิวยอร์คก็มีแม่น้ำฮัดสันนี่แหล่ะที่เอาไว้พักอาการเมาเมือง

นั่งมองตรงไปฝั่งตรงข้ามคือนิวเจอร์ซี่ ยามเย็นพระอาทิตย์ตก แสงสีเต็มอิ่ม มองทีไรก็สวยทุกที ยังไม่เคยข้ามไปนั่งเล่นในพาร์คฝั่งโน้นซักที ซูซานบอกว่าสวยเหมือนกัน....เมืองนี้สวยสั่งสร้างจริงๆ บางทีเมืองสวยๆ ถ้าถ้าต้องใช้ชีวิตอยู่คนเดียวในเมืองนี้ มันน่าหวั่นอยู่เหมือนกัน เพราะเมืองมันมีชีวิตโล้ดเล่นของมัน บางครั้งมันก็ทำให้มนุษย์ตัวเล็กอยู่เป็นหมาเหงาเอาได้ง่ายๆ

มีคนเค้าว่าว่า นิวยอร์คคือเมืองรักได้เกลียดได้ ใครรักรักเลย ใครไม่ชอบก็ไม่ชอบเอาซะเลย แปดปีที่อยู่มาเราเข้าสังกัด I heart New York ไปเรียบร้อยแล้ว ทุกวันใช้เวลาในการเดินเข้าตามซอก ตามซอย ดูร้านเล็กร้านน้อย แล้วก็ตกลงปลงใจได้ว่าเมืองมันมีเสน่ห์ในตัวมันเองเอามากๆ ใครๆก็คิดว่ามันคือเมืองใหญ่ที่วุ่นวาย

แท้จริงแล้วมันคือเมืองเล็กที่มีความวุ่นวายอยู่แค่ในจุดเล็กๆเท่านั้นเอง แล้วจุดวุ่นวายจุดนั้นเดินวันเดียวก็เห็นหมดแล้ว แต่จุดเล็กน้อยๆที่ซ่อนอยุ่ตามถนนเล็กๆนี่ซิ เดินมาแปดปีแล้ว ยังดูไม่หมดเลย

นั่งกันจนถึงเวลาพุลบาน ทางฝั่งนิวเจอร์ซี่เค้าจะเริ่มจุดก่อนประมาณสิบนาที ทางฝั่งนิวยอร์คจึงค่อยเริ่ม พอถึงเวลาคนที่นั่งกันอยู่ก็ลุกขึ้นยืนกันหมด โดยอัตโนมัต ไอ้คนที่ตั้งใจนั่งดูก็เลยต้องลุกขึ้นยืนเหมือนกัน เพราะโดนบังหมด

กล้องตัวเล็กตัวนี้ก็มีกำลังถ่ายได้แค่เท่าที่แสงมีเท่านั้น รูปพุลปีนี้เลยมีแค่สองรูปเท่านั้น จากนั้นก็เก็บกล้องยืนอู้อ้า ตามแรงบานของพุลกันต่อไป จบแล้วก็เดินกลับบ้าน....ขีดฆ่ากากบาทไปได้อีกหนึ่งกิจกรรมในเมืองนิวยอร์ค...Been there done that.

ใจหาย...หายไปกับนางฟ้าชาลีและปีเตอร์แพน

2009-06-25T20:56:00.000-07:00

ดาวสว่างสองดวง หายไปจากท้องฟ้าพร้อมกันสองดวงในหนึ่งวัน เล่นเอาแอบใจหายไปเหมือนกัน ดวงแรกคือ Farrah Fawcett ดูข่าวช่วงเช้าว่า Farrah ไปแล้ว ก็ยังไม่วูบเท่าข่าวของไมเคิล เพราะการจากไปของ Farrah มันเป็นเรื่องที่คาดเดาได้ ก่อนหน้านี้ Farrah ก็ยอมให้ทีวีเอาสารคดีระหว่างที่เธอป่วยมาออก ก็ยังเห็นได้ว่าเธอสู้แบบสาหัสกับมะเร็งตัวนี้ ช็อตสุดท้ายเป็นช็อตที่เธออยู่บนเตียงไม่ค่อยรับรู้เรื่องราวแล้ว....มาวันนี้ได้ข่าวก็ยังรู้สึกว่ามันถึงเวลาของเธอ เราเองไม่ได้ถือว่าอยู่ในยุคของ Farrah เท่าไหร่นัก แต่ก็รู้จักได้ยินมาตั้งแต่เด็ก เพราะตั้งแต่เด็กมา ทุกครั้งที่อาตัดผม จะได้ยินคำว่าผมทรง Farrah Fawcett ทุกครั้งที่ตามอาไปร้านตัดผม

พอตกบ่ายทีวีเปิดอยู่ อยู่ก็มี Breaking News ว่าไมเคิล แจ๊คสัน ถูกนำส่งโรงพยาบาลด่วน ยังไม่มีรายละเอียดใดๆทั้งสิ้น มีแพลมออกมาหน่อยหนึ่งว่าเมื่อ Paramedic ไปถึงไมเคิลไม่หายใจแล้ว....ข่าวมีแค่นั้น ตอนได้ยินข่าวก็ยังคงไม่รู้สึกอะไร เพราะคิดว่าคงเป็นเรื่องของการไม่สบายเหมือนข่าวก่อนๆ จากนั้นประมาณสองสามชั่วโมง ข่าวขึ้นอีกทีไมเคิลไปแล้ว....เล่นเอาใจแป้วไปเหมือนกัน เพราะเป็นเรืองฉับพลัน ไม่เหมือนการไปของ Farrah

สำหรับไมเคิลเรารู้สึกใกล้ว่าเพราะเราโตขึ้นมาพร้อมกับความดังระเบิด ระเบิ้อของเค้า แหกปากร้อง We are the world ในห้องน้ำได้ทุกวัน ร้องไปก็ฝันไปว่าเราคือหนึ่งในเด็กที่เข้าไปร้องเพลงนี้กับเค้า เค้าเต้นมูนเด้นส์ เราก็ต้องหัดกับเค้าด้วย เต้นจนขาเคล็ด คอแข็ง....ไมเคิลคือหนึ่งในช่วงเวลาแห่งความสุข ความสนุกในวัยเด็ก วัยรุ่น ของเรา...

ทุกวันนี้เพลงของค้าเรายังฟังอยู่ เพราะฟังทีไรภาพความสุข สนุก โลดโผนสมัยเด็กลอยมาให้เห็น มาถึงวันนี้พอได้ข่าวอย่างนี้ มันอดใจหายไม่ได้...ที่มันใจหายเพราะช่วงเวลาหนึ่งเราสนุกไปกับเค้า เรามันส์ไปกับเค้า มันคือการผูกพันธ์ุในช่วงเวลา วันที่เราสนุกกับการเต้นมูนเด๊นส์ตามเค้า เราอยู่กันคนละซีกโลก...วันที่เค้าไป กลับกลายเป็นเราอยู่ในประเทศเดียวกัน...ยังแอบหวังอยู่นิดๆว่าจะได้ดูการขึ้นเวทีอีกครั้งของไมเคิลอีก เพราะเค้าเองก็ตั้งใจจะกลับขึ้นมาใหม่ เริ่มด้วยที่อังกฤษในอีกเดือน สองเดือนข้างหน้า...แต่แล้วก็ไม่มีอีกจริงๆ....Gone Too Soon

ดอกไม้หน้าร้าน

2009-06-18T17:52:00.000-07:00

อาทิตย์ที่แล้วอากาศชนะเลิศ อุ่นกำลังดี เย็นกำลังเหมาะ ถ้าจะให้นั่งหมกอยู่แต่ในบ้านคงผิดผีอย่างแรงกล้า เลยผงกหัวให้กัน ข้าวเย็นก็ตกถึงท้องแล้ว กว่าท้องฟ้าจะมืดก็อีกหลายชั่วโมง เลยลากอีแตะกันคนละคู่ออกไปเดินวนรอบบ้านกันเถอะพวกเรา เดินวนรอบบ้านเป็นการย่อยข้าวในท้องที่เราทำกันบ่อยๆ เรามักจะเดินวนกันเป็นวงกว้างพอสมควร บ้านเราอยู่อีส บางวันวนกันจนทะลุเลยไปเวส จนไปชนเอาริมแม่น้ำ Hudson กันโน้นเลย ยิ่งอากาศเหมาะอย่างนี้เดินกันลืมเกือกไปเลย

ถนนที่ชอบเดินที่สุดคือถนน 10 เป็นถนนที่เงียบ และบ้านริมถนนสวย เราชอบเดินส่องหน้าบ้านชาวบ้านเค้า เพราะคนที่นี่ชอบแต่งหน้าบ้าน เปลี่ยนไปเรื่อยตามฤดูกาลตามลมฟ้าอากาศ เพราะฉะนั้นบรรยาศริมถนนก็จะเปลี่ยนตามไปด้วย ร้านอาหารที่ตั้งอยู่บนถนนตัดพวกนี้ก็มักจะเป็นร้านเล็กๆตามขนาดของตึก ของเล็กๆในนิวยอร์คมักจะมีเสน่ห์กว่าของใหญ่ๆที่ใครๆก็รู้จัก สถานที่เล็กๆในนิวยอร์คจึงเป็นแหล่งที่โปรดปรานของเรา ที่จะเข้าไปสิงสู่ ไปห้อยโหนอยู่ตรงนั้น เพราะมันเต็มไปด้วยบุคลิคเฉพาะตัว อย่างร้านอาหารอิตาเลี่ยนร้านนี้ เป็นร้านเดียวที่ตั้งอยู่ในบล๊อคที่พักอาศัยบล๊อคหนึ่ง เงียบและน่ารัก ตกกลางคืนถนนมืดร้านนี้ก็จะสว่างด้วยดวงไฟเล็กๆ จากตะเกียงหน้าร้าน กับไฟส่องทางเบาๆ ไม่โฉ่งฉ่าง ไม่โป๊งชึ่ง เป็นนิวยอร์คที่น่าอยู่

แฟชั่นหน้าบ้าน

2009-06-14T17:37:00.001-07:00

ยืนรอข้ามถนน น้องคนนี้เข้ามายืนข้างหน้า เลยหยิบกล้องยิงซะเลย ลูกตุ้มตรงน่องมันทิ่มตา

The Making of the Prius, งานอาร์ตคลุกงาน ad

2009-06-07T11:26:00.000-07:00

นั่งดู ad ตัวนี้ของ Toyota, Prius แล้วยิ๊ม ยิ้ม...เพราะงานอาร์ตที่เค้าเอาเข้ามานำเสนอใน campaign มันช่างน่ารัก น่าหยิก campaign นี้ชื่อ Harmony เค้าต้องการนำเสนอความสัมพันธ์สอดคล้องระหว่างมนุษย์กับธรรมชาติ งาน ad เลยเอามนุษย์แปลงร่างให้เป็นธรรมชาติ ทั้งหญ้า เมฆ ดอกไม้ ผีเสื้อ พระอาทิตย์

งานนี้ต้องยกเครื่องเซ่นให้ Choreographer ที่สามารถออกแแบบการเคลื่อนไหวของมนุษย์ ให้เหมือนการเคลื่อนไหวของธรรมชาติ ได้อย่างน่ารัก น่าชม การออกแบบคอสตูมก็สมควรที่จะได้มาลัยคล้องคอ ไหนจะเพลงฟังแล้วแล้วก็หลั่นล้าตามไปด้วย ใครจะว่ายังไงไม่รู้ แต่เป็น ad ที่ดูแล้วรู้สึกดี ทุกอย่างสอดคล้องไปหมด....เป็น ad ที่ดูแล้วอยากดูอีก อยากดูอีกว่าต้นหญ้าโยกยังไง ก้อนเมฆเคลื่อนตัวยังไง พระอาทิตย์กระดิกขาขยับรังสียังไง

ที่เด็ดและชอบใจมากที่สุดคือ การสร้างภาพให้เหมือนภาพจากการจิตนาการ แต่แทนที่จะสร้างภาพการเคลื่อนไหวด้วย computer animation เค้าเลือกที่จะใช้การสร้างภาพด้วยการเคลื่อนไหวของมนุษย์ที่มีแขนมีขา ตรงนี้ถูกใจสุดๆ เพราะการสร้างภาพด้วยวิธีทีนี้ เรานั่งดูแล้วรู้สึกจับต้องได้....แล้วก็รู้สึกดีกับ campaign

ส่วนเรื่องของคุณสมบัติตัวสินค้านั้น ก็อีกเรื่องหนึ่งว่าจะเด็ดอย่างที่เคลมมั๊ย อันนี้ไม่รู้เพราะไม่ได้สนใจจะซื้อรถ ทุกวันนี้มีคนขับรถส่วนตัว สังกัด MTA อยู่ทุกวัน

สรุปว่าชอบและรู้สึกดีกับ ad

ตาลปัตร พัดไกล

2009-06-02T20:41:00.000-07:00

เดินผ่านไปส่งของที่ไปรษณีย์ ได้กลิ่นอาหารไทยเข้าจมูก...เข้าตา พร้อมเสียงคำสวดให้พรดังอยู่ในหู

คึ่นช่าย ลงหม้อจับฉ่าย

2009-05-27T23:31:00.000-07:00

รอรถเมล์บนถนน Bowerry

ช่ายยยย

2009-05-14T12:39:00.001-07:00

ภาพผ่าน

เด็กๆแถว Grandburo Design School เค้าว่างั้น ถ้าถามเรา....เรายิ้มใส่

Chinatown Chic

2009-05-12T23:24:00.000-07:00

เจอในไชน่าทาวน์....กระโปรงลินินมีขา หน้าร้อนนี้...เดี๋ยวโดน เดี๋ยวโดน ท่าทางจะตัดง่าย

Saving Polaroid

2009-05-12T16:41:00.000-07:00

เมื่อแสงอาทิตย์ยังฉาย โพลารอยด์ก็ยังหว่านเสน่ห์อย่างไม่มีวันดับ

ขอกระโปรงลายดอกหนึ่งตัว

2009-04-25T19:28:00.000-07:00

ตื่นเต้นวันนี้อากาศวิ่งปรู๊ดขึ้นถึง 80 ลมร้อนโชยมาหยุย หยุย มองลงไปบรรยากาศปาร์ตี้อบอวลรอบบ้านไปหมด หลบออกไปส่งของได้นิดหน่อย สาวๆใส่กระโปรงลายดอกกันเต็มบ้านเต็มเมือง เห็นแล้วมันหลั่นล้าใจจริงๆ อากาศที่นี่มันสุดยอด มันไม่มีการอะลุ่มอะล่วย อะไรกันทั้งสิ้น บทพี่แกจะขึ้นก็พุ่งซะเฉาไม่ทัน บทจะลดก็ลดซะหาผ้าห่มไม่ทัน

เมื่อวานยังต้องห่มเสื้อกันหนาวอยู่ในบ้านอยู่เลย มาวันนี้ถอดแขนออกแทบไม่ทัน จะว่าไปก็ชอบเมืองนี้มันตรงนี้เหมือนกัน เวลาอากาศมันเปลี่ยน บรรยากาศก็เปลี่ยน อารมณ์ก็เปลี่ยน สีหน้า สีเล็บสาวๆก็เปลี่ยน เล่นเอาเราเองลุกขึ้นไปหยิบยาทาเล็บมาปาดมาป้ายกับเค้าเหมือนกัน เพราะอารมณ์มันพาไป ทาเล็บเสร็จเสร็จกระโดดขึ้นไปพรวนดิน เพาะมะเขือ พริก กันเป็นการใหญ่ (นี่ถ้าไปเสียตังค์ให้เค้าทาใหญ่คงได้นั่งร้องให้) ปีที่แล้วได้เก็บไปตำน้ำพริกอยู่ไม่กี่หน ก็หนาวตายซะ ปีนี้เพิ่งจะมาเริ่มเพาะ จะโตทันให้ได้กินมั๊ยเนี้ย

ปีนี้ยังไม่มีกระโปรงลายดอก(ตัวใหม่) กะไว้ว่าจะตัดเองอีก แต่ถึงวันนี้ผ้าที่ซื้อไว้ยังนอนเก้งเค้งอยู่ในถุง ภาพชุดลายดอกแบบต่างๆลอยอยู่ในหัวเต็มไปหมด แต่มันยังออกมาเป็นรูปเป็นร่างไม่ได้ซักที โปรแกรมการใช้จักรยาวเหยียด ดูแล้วแต่ละโปรเจคใช้เวลาในการตีลังกาซะส่วนใหญ่ เมื่อไหร่ ใครจะเป็นคนสร้างเครื่องคิดแล้วเป็นจริงภายในเวลากระพริบตามั๊ง จะเทถังใส่ตังค์ซื้อมาใช้โดยไม่ลังเล

ยังไงก็กระโปรงลายดอกคงยังไม่ต้องตัดตอนนี้ เพราะวันนี้ 80 อีกสองวันข้างหน้าจะเหลือแค่ 60 ให้เย็นขาอีกเหมือนเดิม...กระโปรงลายดอกยังไม่ได้ ก็นั่งดมดอกไม้ข้างหน้าต่างไปพลาง สะสมแรงบันดาลใจไว้ทีละฟื้ด สองฟื้ด อารมณ์อยากได้สุกเมื่อไหร่ ได้ใส่แน่ๆเมื่อนั้น

ขาวดำ ไว้พักตา

2009-04-22T09:18:00.000-07:00

เมื่อรู้สึกเวียนหัวกับสีสันรอบตัว ก็ปรับชีวิตเข้าโหมดเบสิค เอาสีออกไปให้หมด มองให้เห็นแค่น้ำหนักเท่าที่่สำคัญ

Flowers For Ms. Susan Boyle

2009-04-13T14:50:00.001-07:00

โอ้ยแม่เจ้า แม่เจ้า แม่เจ้า....นั่งดูยูทูบเทป Britains Got Talent ที่ป้า Susan Boyle โชว์เทปนี้ เล่นเอาน้ำตาซึม แทบอยากจะพุ่งตัวเข้าไปในคอม ถ้ามันทำให้เราเข้าไปยืนตบมือร้อยแปะให้้ป้าเค้าได้ เวลาที่เราอยู่ในสถานการณ์อะไรแบบนี้ เราอยากจะอธิบาย อยากจะเขียนความรู้สึก แต่ส่วนใหญ่จะเขียนออกมาไม่ได้ เพราะความอึ้ง ความอิ่ม ความอุ่น มันเยอะจนบรรยายไม่ถูก นั่งดูแว๊บหนึ่งหลายสิ่งจากตัวป้า ทำให้เราคิดถึงหนังสือเล่มหนึ่ง ชื่อ Flowers For Mrs. Harris เขียนโดย Paul Gallico เป็นหนังสือแสนรักอีกหนึ่งเล่มที่อ่านแล้วอิ่มใจ แล้วก็เป็นหนังสือที่เล่าให้ใครฟังไม่ได้ มันเล่าไม่ออก นอกจากจะบอกว่า ลองอ่านหนังสือเล่มนี้ดู...แค่นั้นเวลาแนะนำหนังสือเล่มนี้ให้เพื่อนอ่าน...มันเป็นความรู้สึกเดียวกันกับตอนนี้ที่นั่งดูป้า Susan Boyle ร้องเพลง I dreamed a dream จาก Les Miserables เรานั่งยิ้มให้จอคอมพิวเตอร์กว้างมาก หวังว่ารอยยิ้มนี้จะไปถึงป้าด้วย ข่าวว่ามาแล้ว่า ป้าได้โอกาสแล้วในครั้งนี้ ป้าได้เข้าไปนั่่งคุยกับค่ายเพลงยักษ์ใหญ่ค่ายหนึ่งแล้ว....ยาฮู้ หันไปบอกเด็กโข่งว่าเมื่อไหร่ป้่าออกเพลงเราจะตามซื้อมาฟังอย่างแน่นอน..

เห็นด้วยกับคำสุดท้ายของไซม่อน "Susan Boyle you can go back to your village with your head held high."

"ฟ้าสีคราม เมฆปุยขาวมีสองปุย"

2009-04-12T14:48:00.000-07:00

"สวยทั้งสอง ปุย อยู่ที่เขาที่เราคุย ฟ้าที่แสนงามแขวนเมฆขาวเป็นร้อย ปุย

วันนี้เป็นวันที่ฟ้ามีร้อยปุย ตื่นเช้าขึ้นมาวันนี้ด้วยอาการแฮงค์โอเวอร์ เพราะเมื่อคืนนั่งดูหนังกระดกไวน์ เคี้ยวชี้ส แกล้มจิ้มจุ่มกันอยู่ในบ้าน
กว่าจะเข้านอนก็ล่อเข้าไปเกือบตีสาม เด็กโข่งหันมาอวยพรวันเกิดเพราะย่างเข้าวันใหม่พอดี วันเกิดปีนี้เลยตื่นขึ้นมาแบบมึนๆ หันออกไปดูแแดดข้างนอก โอ้....แดดจ้ามาก แฮงค์โอเวอร์แบบนี้สู้แดดไม่ด้ายยยย เมื่อวานฝนตกพรำๆทั้งวัน วันนี้แดดจ้าแบบฆ่ากันให้ตาย สงสัยเทวดาเมาเมฆเหมือนกัน

เช้ามาเด็กโข่งมีของขวัญมาให้อีกหนึ่งถุงใหญ่ แอบหลบออกไปซื้อเมื่อวาน อาศัยตอนที่เราออกไปตลาดผ้าประมาณสามชั่วโมง กลับมาเห็นแต่ถุงไวน์วางอยู่ ก็นึกว่าแค่ออกไปซื้อไวน์ ถึงแม้เราจะสัญญากันไว้แค่ไหนก็ตามว่าจะไม่มีของขวัญอะไรกันแล้ว เด็กโข่งก็จะแหกสัญญากันอยู่เป็นประจำ

ของขวัญจากเด็กโข่งปีนี้เราเห็นแล้วก็ยิ้มแก้มแตกอีกเหมือนเคย มันจะเป็นอะไรไปไม่ได้ นอกจากถุงจ่ายตลาดกันอีกแล้ว เที่ยวนี้เด็กโข่งกลับบ้านมาพร้อมกับถุงจ่ายตลาดลวดลายจับจิตจับใจเราจาก Trader Joe's ถุงนี้เป็นถุงพลาสติก ลวดลายต่างกันสองด้าน เหมาะมากสำหรับคล้องแขนไปซื้อ หมู เนื้อ กุ้ง หมึก ไม่ต้องกลัวน้ำรั่วใส่ถุงผ้า แต่พอเห็นลายถุงแล้วโรคเพิ้งชักกำเริบ ไม่อยากใช้อีกแล้วเสียดายเดี๋ยวเก่า.....อย่างที่บอกพวกถุงของร้านพวกนี้เค้าทำกันพักหนึ่ง จากนั้นก็จะไปทำลายใหม่ ลายเก่าก็จะไม่มีแล้ว อย่างถุงผ้า Trader Joe's รุ่นเก่าที่มีเฉพาะโลโก้ร้าน ก็ไม่มีขายแล้ว ซึ่งเป็นรุ่นที่เราอยากได้อีกอันหนึ่ง

อีกถุงที่เด็กโข่งใจดี เด็ดมาให้อีกหนึ่งถุง เป็นถุงผ้าคอตต้อนสีแดง ลายเป้งๆอีกหนึ่งถุง ถุงที่เป็นผ้าก็จะใส่แค่พวกผักผลไม้ของแห้งที่ไม่เปียก ปัญหาก็คือ...เหมือนถุงผ้าอีกหลายๆอันที่มีอยู่....จะทำใจเอาไปใช้ใส่ของได้เมื่อไหร่ ตอนซื้อด้วยความอยากได้ก็จะตีปีกสัญญาว่าจะเอาไปใช้แน่นอน แต่พอถึงบ้านก็เก็บไว้อย่างหนาแน่น แล้วก็หันมาคว้าเอาถุงผ้าเน่าๆใบเป้งของ Macy's ใบประจำการจ่ายตลาด คล้องใหล่ออกไปทุกที หลายๆถุงจึงยังเอี่ยมอ่อง รอวันทำใจได้ที่จะเอาไปใช้อยู่

นอกจากถุงผ้าจากร้านต่างๆที่เป็นของโปรดเราแล้ว หนังสือคืออีกอย่างที่ปลื้มทุกครั้งที่ได้ สุดยอดของการอยู่เมืองนี้อีกอย่างคือร้านหนังสือ ร้านโปรดของเราในนิวยอร์คคือ strand กับอีกร้่านอยู่บนถนนหลังบ้านก็คือ St. Marks Book shop เป็นร้านหนังสือเล็กๆสไตล์อินดี้ เน้นหนังสืออาร์ตส่วนใหญ่ ที่เราชอบคือร้านหนังสือที่นี่เค้ามีพลังการขายที่มากพอ ทำให้เค้าไม่ต้องเอาไม้ปัดขนไก่มาไล่ เวลาที่เราไปเปิดดูหนังสือเค้า แล้วก็ไม่สาดสิงสาราสัตว์ใส่ในยามที่เราไม่ได้ซื้อหนังสือ ร้านหนังสือที่นี่เป็นเหมือนห้องสมุดเล็กๆได้เหมือนกัน ใครใคร่อ่านก็อ่าน นอนอ่านนั่งอ่านกันแค่ไหนก็ไม่ว่า ถึงเวลาลุกลืมเอาหนังสือไปเก็บให้เป็นที่ เค้าก็จะมาตามเก็บให้เอง

เด็กโข่งรู้ดีว่าเราชอบอะไร วันเกิดเราถึงได้หนังสือมาอีกหนึ่งเล่มอย่างไม่ต้องสงสัย เล่มนี้เป็นเล่มที่ไม่ได้คิดว่าได้มา แต่จำได้ว่าวันหนึ่งนั่งดูรายการป้ามาร์ธาอยู่ ป้าเค้าออกมาโปรโมทหนังสือเล่มใหม่ของเค้า ซึ่งเป็นหนังสืองานฝีมือ เราโพล่งออกมาว่าต้องออกไปเปิดดูซะหน่อยแล้ว เพราะเราชอบทีมการทำงานของป้าเค้า เราว่าป้าเค้ามีพลพรรคคนทำงานที่เก่งและเทสดี ทำให้สินค้าและอีกหลายๆอย่างภายใต้ชื่อ Martha Stewart มีภาพลักษณ์ที่สวยน่าดู....เรามีหนังสือของป้าเค้าหลายเล่มมาก ใช่ว่าหนังสือของป้าเค้าจะสุดยอดจากทั้งหมดทั้งปวง มีหนังสืออีกหลายเล่มที่มีเนื้อหาดีๆ แต่เราไม่ซื้อเพราะหนังสือไม่สวย อ่านยาก ภาพน้อย ชวนหลับ...เพราะแรงบันดาลใจในการทำอะไรก็แล้วแต่ของเราเกิดจากสิ่งที่ตาเราเห็นเป็นอันดับแรก ส่วนจะทำให้มันออกมาได้อย่างไร เราจะหาทางทำมันออกมาจนได้ด้วยตัวเราเอง ดังนั้นเราจึงไม่ค่อยได้เสียตังค์กับหนังที่เต็มไปด้วยคำอธิบาย เนื้อหาแน่นๆ เท่าไหร่นัก ยกเว้นนิยาย

หนังสือของป้าเค้า การนำเสนอกำลังพอดีสำหรับเรา เนื้อหาไม่มากมาย เอาแค่ที่สำคัญๆ ภาพสวยๆ เชื้อเชิญให้ใช้เวลาอยู่กับหนังสือได้นานๆ เล่มนี้เป็นอีกเล่มที่ภาพสวย ภาพสวยก่อให้เราเกิดแรงอยาก อยากทำให้ออกมาหมือนในภาพ การจัดหน้าหนังสือดูสบาย ชวนให้นั่งอ่าน นั่งดู ได้นานๆไม่ปวดกะบาล ไม่รู้สึกถูกยัดเยียด

วันเกิดปีนี้จึงสุขใจแบบง่ายๆอีกหนึ่งปีด้วยของขวัญราคาไม่มากไม่มาย ไม่มีราคาเท่าหลุยดิงด็อง ไม่ใช่ชาแนล ชาน้ำ แต่เป็นของที่ได้มาจากคนซื้อที่เค้ารู้ว่าเราคือใคร ความสุขของเราคืออะไร แค่นี้ก็แพงไม่มีอะไรจะเทียบแล้ว แต่ปีนี้ที่ขาดอยู่อย่างที่ไม่ได้คือขนมจีนน้ำยาปักษ์ใต้ของแม่ กับใข่เจียวหมูสับของอา....ว่าแล้วก็ต้องโทรเช็คซะหน่อยว่าทำอะไรกินกันในวันสงกราณต์

"ปุย ทุก ปุย ปุย จะสดสวยเพราะเราดู"

วันเมื่อยๆ

2009-04-09T19:05:00.000-07:00

THE MUDTRUCK, รถบรรทุกโคลน แห่ง East Village

2009-04-07T21:48:00.000-07:00

ตั้งแต่ทำบล๊อคขึ้นมาก็กะไว้ว่า หนึ่งในเรื่องที่จะเขียนถึงคือเรื่องของรถบบรทุกโคลน สีส้มเร๊นแต๊คันนี้...แต่แล้วอาจเพราะมันคือสิ่งใกล้บ้านจนเกิน เห็นกันทุกวันมันเลยกลายเป็นของเอาไว้ก่อน

The Mud Truck คือรถขายกาแฟที่เท่ที่สุดในสายตาเรา จำได้ว่าเช้าวันหนึ่งในปี 2001 เรากำลังจะวิ่งลงหลุมซับเวย์ไปโรงเรียน ตาก็เหลือบไปเห็นเจ้ารถสีส้มแสบทะลุปอดคันนี้จอดอยู่ริมฟุตบาทตรงทางลงหลุมซับเวย์อัพทาวน์สายหก มีเสียงเพลงหลั่นล้าลอยออกมาพร้อมคนขายถักผมเปียสองข้าง ใส่เสื้อยืดสกรีน The Mud หน้าตายิ้มแย้มส่งกาแฟให้ลูกค้าไป เต้นกันไปอยู่ในรถนั้นแหล่ะ เราเลยไปยืนต่อแถว ซื้อม๊อคค่ากับเค้าด้วยหนึ่งแก้ว เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เห็นเจ้ารถคันนี้ ก่อนหน้านี้ไม่เคยเห็นมาก่อน เข้าไปใกล้ๆ ก็จะเห็นว่าตรงหน้าต่างที่ซื้อกาแฟมีการตกแต่งด้วยแจกันดอกไม้ ตุ๊กตาหมี กระจาดใส่คุ๊กกี้ น้ำตาล น้ำผึ้ง ทุกอย่างเล็กๆน้อยๆ ให้ความรู้สึกเหมือนไปเที่ยวงานเปิดร้านขายของในมหาวิทยาลัยสมัยเรียน ขายกันไปเต้นกันไป คนซื้อก็พลอยเต้นไปด้วย แล้วก็ยืนซดกาแฟกันโฮกๆอยู่แถวนั้น กลายเป็นมุมยืนคุย ทักทายเพื่อนบ้านริมถนนก่อนไปทำงานของคนย่านนี้

ปี 2001 คือปีที่เราเพิ่งมานิวยอร์ค เลยหันไปถามเด็กชายโข่งว่ารถคันนี้มีมานานแล้วเหรอ เด็กชายโข่งบอกว่าตั้งแต่ย้ายมาอยู่แถวนี้ ประมาณห้าปีแล้วก็เพิ่งเห็นนี่แหล่ะ จากนั้นมารถบรรทุกโคลนสีส้มคันนี้ก็กลายสิ่งคุ้นเคยของชาว East Village ไป ทุกเช้าจะมีแถวยาวซะทุกเช้า เราก็เป็นหนึ่งในสมาชิกต่อแถวกับเค้าทุกเช้าก่อนไปเรียน ที่เด็ดคือรถบรรทุกโคลนคันนี้จอดอยู่กึ่งกลางระหว่าง Starbucks("The two green coffee monsters") สองร้านในละแวกนั้น เธอไม่มีหวั้น... Starbucks แถวยาวแค่ไหน The Mud Truck แถวยาวแค่นั้น เจ้าของเค้าว่าย่านอีส วิลเลจคือย่านฮิพของคนฮิพมาตั้งแต่นมนาน เป็นย่านที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวแห่งหนึ่งของนิวยอร์ค เพราะฉะนั้น The Mud Truck ก็ต้องรักษาคาเรคเตอร์ของย่านฮิพๆย่านนี้ไว้ ให้คงอยู่เป็นเอกลักษณ์ของย่านนี้ต่อไป จน The Mud ได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งในพวก anti-establishment ของย่าน East Village, New York ไปในที่สุด

The Mud Truck เพิ่งเริ่มกิจการในปี 2001 นั้นเอง โดยสองสามีภรรยาอดีตนักโฆษณากับนักดนตรีร๊อค ซึ่งเราว่าเป็นส่วนผสมกำลังดีของ The Mudt Truck รถคันนี้เคยเป็นรถของบริษัทการไฟฟ้า Con Edison มาก่อน ถ้าบ้านเราก็คือรถการไฟฟ้านั้นเอง เค้าเอามาแปลงแล้วทาสีซะใหม่ จากสีฟ้าขาว กลายเป็นส้มแปร๊ดแร๊ด ถูกใจเราอย่างแร๊งงงง เวลาผ่านไปมัดทรัคก็จอดอยู่ที่เดิมทุกวัน เหมือนเดิม จนวันหนึ่งเรากำลังเดินเล่นย่อยข้าวบนถนนเก้า ซึ่งเป็นถนนหลังบ้าน ก็ไปเดินผ่านเอาร้านกาแฟเล็กๆน่ารักเข้าร้านหนึ่ง กำลังมีปาร์ตี้เล็กๆผู้คนนั้งเล่น ยื่นเล่นกันอยู่หน้าร้าน บรรยากาศหน้าร้านน่ารัก ร้านแคบนิดเดียว มองผ่านเข้าไปลูกค้าในร้านส่วนใหญ่ก็นั่งกันอ้อยอิ่ง ประมาณว่านั่งอยู่ที่บ้านตัวเอง เงยหน้าขึ้นไปมองป้าย...เอ้านี่มัน The Mud นี่ เป็นวันเปิดร้านวันแรกของ The Mud ในย่าน East Village

คุณพระคุณเจ้า...จากไอ้รถสีส้มแร๊นแต๊คันนั้นเวลาผ่านไปไม่กี่ปีมันโตขึ้นเป็นร้านแล้วเหรอ แถมยังเป็นร้านที่เปิดขึ้นได้ในย่านนี้อีก ไม่ไกลจากเจ้ารถบรรทุกโคลนคันนั้นเลย แสดงว่ากิจการรถบรรทุกโคลนคันนี้มันไม่เบาเลยทีเดียว จากนั้นเราก็เริ่มทยอยเห็นเมล็ดกาแฟใส่ถุงแพคเกจ ที่เก๋เท่เข้าลูกกะตาเราอีกแล้ว ในยี่ห้อ The Mud ตามร้านต่างๆ ทุกวันนี้ The Mud ได้กลายเป็นสัญลักษณ์ของย่าน East Village, New York อย่างเต็มยศ นิวยอร์คไทม์ก็ยกย่องให้รางวัล หนังสือต่างๆก็พูดถึง รายการต่างๆก็ชื่นชมแม้แต่โอปร่ายังต้องเชิญ

เรารู้สึกว่าเราเป็นหนึ่งที่เห็นการเติบโตของ The Mud จากวันแรกที่เห็นรถขายกาแฟสีส้ม มาจอดอยู่บนเส้นทางการเดินทางของเรา ไม่ได้คิดอะไรมากมาย ก็แค่รถขายกาแฟสีสวยไอเดียแจ่มหนึ่งคันในนิวยอร์ค จะว่าไปก็ไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับนิวยอร์ค ที่ทุกวันจะมีอะไรแปลกใหม่โด่ขึ้นมาแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว คนที่นี่สร้างสรรค์อะไรใหม่ๆกันทุกวัน ให้เห็นกันได้ง่ายๆทุกมุมทุกซอก แต่ที่เรายังคงอึ้งอยู่กับเมืองนี้อยู่ทุกเมื่อเชื่อวันคือ....ความรวดเร็วของการเดินทางจากจุดหนึ่งไปอีกจุดหนึ่ง แค่พริบตาเดียวในเมืองนิวยอร์ค สิ่งที่เห็นที่คิดว่าเพิ่งงอก กลายเป็นต้นใหญ่แผ่กิ่งก้าน ในแค่ชั่วพริบตา....แต่เท่าที่สังเกตุสิ่งที่ช่วยให้การเดินทางสู่ดวงดาวได้เร็วขึ้นในนิวยอร์คคือ....คุณสมบัติที่ต้องเป็นตัวของตัวเอง อย่างยึดมั่นถือมั่น เหมือนรถบรรทุกโคลนอร่อยๆคันนี้ ที่อาจหาญลุกขึ้นมาแต่งตัวสีแปร๋น แล้วเข้าไปยืนแทรกอยู่ตรงกลางระหว่างเจ้ากาแฟยักษ์สีเขียว อย่างไม่หวาดหวั่น...จนในที่สุดกาแฟสีส้มแก้วนี้ก็กำลังเข้มข้นขึ้นทุกวัน ทุกวัน....จนวันนี้เจ้า Green coffee monster หนึ่งร้านตรงหัวมุมถนน 3 ปิดประตูร้านถาวรไปหนึ่งร้านแล้ว แต่เจ้ามัดทรัคสีส้มแปร๊ดคันนี้ก็ยังจอดอยุ่ที่เดิม อย่างไม่หวั่นแม้วันลมแรง